Γυναίκες Παντρεμένες με Παιδιά και… Κορίτσια!

Η κυρία που έρχεται και μας βοηθάει με το υβρίδιο χάους και παιδότοπου στο οποίο έχει μετατραπεί το σπίτι μας είναι από την Αλβανία και τα ελληνικά της είναι λίγο ιδιαίτερα. Θέλοντας να με ρωτήσει αν η τάδε φίλη μου είναι ελεύθερη, μου το έθεσε ως εξής: «Είναι κορίτσι;». «Τι κορίτσι, βρε Λία», της λέω «σαράντα χρονών γυναίκα είναι»! «Άντρα έκει; Παιδιά έκει;», επέμεινε εκείνη. «Όχι», της λέω, «δεν είναι παντρεμένη, ούτε έχει παιδιά»- «Α! Κορίτσι είναι». Στην αρχή γέλασα. Λίγο μετά κατάλαβα και λίγο μετά το μετά, κάθισα κι έγραψα αυτό το ποστ που χρόνια κυοφορώ.

Ανέκαθεν ένιωθα ότι υπήρχε ένα χάσμα ανάμεσα στις γυναίκες που είναι παντρεμένες και σε εκείνες που είναι ανύπαντρες/ελεύθερες. Αφότου γέννησα, κατάλαβα ότι η διάσταση αυτή δεν είναι τόσο θέμα γάμου όσο μόνιμου συντρόφου και παιδιού.

Το παιδί, έστω ότι θέλεις να είσαι όσο καλύτερος γονιός γίνεται, γεμίζει τη μέρα σου με τις ανάγκες και τις επιθυμίες του μ’ έναν τρόπο συχνά μη διαπραγματεύσιμο και σε αντίθεση με την οποιαδήποτε δουλειά, δε σταματάει να σε απασχολεί. Ακόμη και την ώρα που κοιμάται, εσύ ψάχνεις πώς να γίνεις καλύτερη σε αυτό που κάνεις, ενώ ταυτόχρονα προσπαθείς να κάνεις την παιδική χαρά να ξαναμοιάζει με σαλόνι. Τις υπόλοιπες ώρες δουλεύεις (μέσα ή έξω από το σπίτι), φροντίζεις (υποτυπωδώς στην αρχή και λίγο καλύτερα μετά) το σύντροφό σου και με τα ψίχουλα του χρόνου που καμιά φορά απομένουν, με πολύ προσπάθεια, δίνεις και μια στάλα προσοχής στον εαυτό σου (τύπου αν μετά το μπάνιο βάλεις ενυδατική πανηγυρίζεις).

Μια δουλειά καριέρας, τα οικονομικά προβλήματα, ακόμη και τα προβλήματα υγείας ωχριούν μπροστά στην ιδέα ότι κάτι παθαίνει το παιδί σου. Κι είναι αυτή ακριβώς η έγνοια που σε κάνει άλλη γυναίκα, άλλο άνθρωπο. Ρίχνεις τα μποφώρ σου, κρατάς την ψυχραιμία σου, σκέφτεσαι πριν μιλήσεις, καταπίνεις πολλά κι αφήνεις να πέσουν κάτω ακόμη περισσότερα και συνειδητοποιείς ότι ακόμη και για σένα υπάρχει κάποιος πιο σημαντικός από τον εαυτό σου για τον οποίο  θέλεις να είσαι παράδειγμα.

Είναι εκείνο το όχι-και-τόσο-μικρό κουβαράκι που μεγαλώνει, χαμογελάει, λέει μαμά, ομορφαίνει, είναι κοινωνικό και λάμπει από υγεία. Το ίδιο μικρό πλασματάκι που οργώνει το χρόνο και το χώρο σου και κάνει τη λέξη κούραση να αποκτά ένα μια πρωτόγνωρη σκληρότητα, ένα νόημα αδιανόητο μέχρι πριν ακόμη κι από τον πιο σκληρά εργαζόμενο επαγγελματία .

Ο κόσμος του μόνιμου συντρόφου και του παιδιού είναι η άλλη όχθη ενός ποταμού τον οποίο αν δεν κολυμπήσεις και διασχίσεις, δε θα καταλάβεις ποτέ. Επομένως ας συμβιβαστούμε στο ότι εγώ δε θα σου τα πρήζω με το αν έφαγε το καρότο της η Δάφνη και αν είπε μπα- μπα ή μπε-μπε κι εσύ δε θα μου ξαναπείς ότι είσαι πτώμα!

mom fatale single married other

(Last Babble: Δεν είναι ανάγκη να είμαστε στην ίδια όχθη για να αγαπάμε το ποτάμι.)

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Olia

Η Όλια εργάζεται ως εκφωνήτρια και κειμενογράφος, αν και φιλόλογος αγγλικής- σύμφωνα με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά της. Είναι μαμά της απίθανης Δάφνης, τεσσάρων, και του καταπληκτικού Αλέξανδρου, δεκαέξι μηνών. Ζούσε περιχαρής στη Σαμοθράκη μέχρι τον Απρίλιο του 2014 που χρειάστηκε να φύγει. Αφού πέρασε από Αλεξανδρούπολη, Αστυπάλαια, Αθήνα, Πήλιο, Θεσσαλονίκη, ξανά Αλεξανδρούπολη, είπε να γυρίσει και να παλουκωθεί στη Θεσσαλονίκη και να δει τη ζωή να κυλάει από το σπίτι της στη Ναυαρίνου μαζί με τα δυό της παιδιά και το μαθουσάλα σκύλο της.

2 Σχόλια

  • Απάντηση Ιουνίου 10, 2013

    Melina

    Και κάπου εδώ έρχεται μια θεία/γιαγιά/ γειτόνισσα και σου κοπανάει τη ρήση « ΑΑΑΑ…. ένα ίσον κανένα »
    ….και κοιτάς και σηκώνεις το φρύδι …και σκέφτεσαι και μετά ξανασκέφτεσαι φαντάσου να είχα να τα κάνω όόολα από την αρχή …
    Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πριν την Αλεξάνδρα ήμουν από εκείνες τις γυναίκες που κάνουν πολλά πράγματα μαζί και που έχουν ανάγκη να τα κάνουν γιατί θεωρούν γενικά το χρόνο πολύτιμο. Σπανίως στη ζωή μου δεν είχα να κάνω … τίποτα. Χωρίς αυτό απαραιτήτως να σημαίνει ότι έκανα κάτι της προκοπής …
    Ήμουν ικανή για παράδειγμα να τραβηχτώ στην άλλη άκρη της πολύς ψάχνοντας ένα outlet που κάποιος μου είπε ότι κάτι βρήκε ή να πάω για καφέ, που γινόταν μπύρα, που γινόταν σινεμά, που γινόταν ποτό, που γινόταν ποτά…..
    Και ήρθε η Αλεξάνδρα, κι ο χρόνος απόκτησε μια τελείως διαφορετική διάσταση , αυτή της απόλυτης αφοσίωσης και κυρίως αυτής στην οποία δεν έχεις πλέον καμία δικαιοδοσία. Ξαφνικά όλα ΔΕΝ εξαρτώνται από σένα , και ο χρόνος σου είναι ένα σύνολο αντιδράσεων σε κάτι που κάποιος άλλος κάνει.
    Θήλασε , δε θήλασε, ένα τέταρτο , δέκα λεπτά, μία ώρα …. οφείλεις να συντονιστείς
    Ρεύτηκε κατευθείαν , δε ρεύτηκε , γιατί δε ρεύτηκε, σε πόση ώρα θα ρευτεί…. οφείλεις να συντονιστείς …
    Κι όσο μεγαλώνει και αποκτά ανεξαρτησία σε πράγματα που μέχρι τώρα έπρεπε να κάνεις εσύ , τόσο προστίθενται καινούργια…
    Ναι η Αλεξ περπατάει και κατεβαίνει μόνη πια από το αμάξι , αλλά πρώτα θέλει να πατήσει τη κόρνα , να βάλει τα κλειδιά στη θέση τους, να κατεβάσει τα παράθυρα πατώντας το κουμπάκι ,να βάλει /βγάλει cd 3-4 φορές και να πάρει την επιβράβευση … κοίτα μαμά πως το κάνω ???? κοιτα … κοιτα σου λέέεεωωωω..
    Τι κι αν εσύ είσαι φορτωμένη σα το γαϊδούρι από το σουπερ Μαρκετ, μετά από ένα οκτάωρο πάνω σε ψηλοτάκουνα (no comments), και βιάζεσαι να πάς στη τουαλέτα …. Όχι ο χρόνος σου ανήκει σε κάποιον άλλον που πάντα έχει προτεραιότητα και σου φαίνεται παράξενο αλλά σ αρέσει …
    Και αν βρεις την ισορροπία να μπορείς να κλέβεις λίγο και να τον έχεις δικό σου, να τον αφιερώσεις εκεί που εσύ επιλέγεις … ε τότε είσαι ευτυχής και ……..κάνεις και blog !
    Κάποτε ο Bregovic είχε πει ότι «μόνο όταν ο άνθρωπος κάνει παιδί παύει να θεωρεί τον εαυτό του σημαντικό »

    Νομίζω ότι συμφωνώ !!!

Απάντηση