Friday, I “m In…

Thoughts.

Έχω τόση ανάγκη να κάτσω να διαβάσω και να γράψω κι έχω την ώρα- στην καλύτερη περίπτωση- μόνο για ένα από τα δύο. Και είπα να γράψω και να, το κάνω, αλλά με πόσο άγχος. Πιέζω τα δάκτυλά μου να γράψουν πιο γρήγορα (ενδόμυχα, θέλω να πιστεύω ότι ίσως έτσι καταφέρω να ξεκλέψω λίγο χρόνο και για διάβασμα τελικά), το μυαλό να σκεφτεί πιο γρήγορα.

IMG_4435Τρέμω πως θα ξυπνήσει η Δάφνη και θα μείνω πάλι με την επιθυμία μισή και ανικανοποίητη και συνειδητοποιώ ότι αυτή η ακύρωση είναι μέρος της καθημερινότητάς μου ως μάνας.

Η Δάφνη είναι κινητή μπανανόφλουδα για κάθε είδους πρόγραμμα, διαφοροποιείται και διαφοροποιεί με ρυθμούς που με κάνουν να νιώθω γριά κι η κάθε μέρα που περνάει έχει διάρκεια διαφήμισης.

Η ζωή τρώγεται με τον πιο ταιριαστό τρόπο- ζώντας.

Κι η Δάφνη δεν έχει ιδέα.

Πως η μέση μου πονάει- πως αγχώνομαι για τη δουλειά που ακόμη δεν έχω κάνει γιατί παίζουμε- πως έκλαψα για την κουρτίνα που κατέστρεψε- πως την κρυφοκοιτούσα εκεί που έκανε «κλοπ κλοπ κλοπ» με το στόμα της, τάχα ότι τρέχει το αλογάκι.

Η Δάφνη δεν έχει ιδέα.

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι αν κάτι πάθαινα και έφευγα από κοντά της – άρα από τη ζωή- δε θα με θυμόταν. Είναι δεκαέξι μηνών. Είναι αρκετά μεγάλη για να την έχω διαμορφώσει, αλλά πολύ μικρή για να θυμάται.

Απίστευτο.

Κυρίως γιατί το βλέπω από τη σκοπιά μου κι είμαι σίγουρη πως αν όλα τα ξεχνούσα, εκείνη θα ήταν το μόνο που θα θυμόμουν.

Δεκαέξι μήνες ό,τι άξιζαν τριαντα-έξι χρόνια.

Σκέψεις.

Friday, I’m in thoughts.

 

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Olia

Η Όλια εργάζεται ως εκφωνήτρια και κειμενογράφος, αν και φιλόλογος αγγλικής- σύμφωνα με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά της. Είναι μαμά της απίθανης Δάφνης, τεσσάρων, και του καταπληκτικού Αλέξανδρου, δεκαέξι μηνών. Ζούσε περιχαρής στη Σαμοθράκη μέχρι τον Απρίλιο του 2014 που χρειάστηκε να φύγει. Αφού πέρασε από Αλεξανδρούπολη, Αστυπάλαια, Αθήνα, Πήλιο, Θεσσαλονίκη, ξανά Αλεξανδρούπολη, είπε να γυρίσει και να παλουκωθεί στη Θεσσαλονίκη και να δει τη ζωή να κυλάει από το σπίτι της στη Ναυαρίνου μαζί με τα δυό της παιδιά και το μαθουσάλα σκύλο της.

2 Σχόλια

  • Απάντηση Νοεμβρίου 17, 2013

    melina

    …been there
    ….ακριβώς με τα ίδια συναισθήματα ! τριανταέξι χρόνια να βρεις ποιος είσαι και μια γ’έννα στο λέει με το καλημέρα !!
    xo
    Melina

  • Απάντηση Νοεμβρίου 17, 2013

    the other melina

    Αυτές οι «δύσκολες» σκέψεις dear friends, όλη αυτή αγωνία δηλαδή που μπορεί να σε πιάσει στα καλά του καθουμένου, είναι ό,τι θα σε συντροφεύει από δω και μπρος για πάντα στη ζωή μας. «Πακέτο» με την χαρά, ο φόβος της απώλειας. Θα μάθουμε να ζούμε και με αυτό.

Απάντηση