Γιατί ο Νόμος Περί Υποχρεωτικού Θηλασμού Είναι Μια Ήττα Για Κάθε Γυναίκα.

Στα Εμιράτα έγινε υποχρεωτικός ο θηλασμός μέχρι το μωρό να γίνει δύο χρονών. Αν η μητέρα δεν ευθυγραμμιστεί με το νόμο, ο άντρας της μπορεί να τη βάλει φυλακή, να απαιτήσει πρόστιμο ή, αν μη τι άλλο, να την τραβήξει στα δικαστήρια.

Πολλές γυναίκες πανηγύρισαν με την είδηση και πολλές άλλες έσπευσαν, μαθημένες χρόνια στο γυναικείο εμφύλιο, να τις κατηγορήσουν.

Αφήστε όμως να σας πω, αρχικά, ποιες είναι εκείνες που πανηγύρισαν.

Πανηγύρισαν οι γυναίκες που θήλασαν και θηλάζουν τα παιδιά τους για διάστημα που η κοινωνία μας θεωρεί υπερβολικό. Οι μητέρες που έχουν ακούσει την επίκριση του κάθε τυχαίου: «Καλέ κοτζάμ άντρας, νήπια θα πάει ακόμη με το βυζί!» ή «αυτή, νύφη με το βυζί θα τη στείλει!». Οι μανάδες που έχουν κουραστεί να εξηγούν ότι δε μπορεί να επικρίνουμε κάτι που δε ζούμε, ούτε γνωρίζουμε, ούτε μπορεί να προσδιοριστεί απόλυτα με κάποια μέτρηση. Η σχέση της μαμάς με το παιδί είναι ξεχωριστή και ναι, όσο το δεύτερο μεγαλώνει κάνει βήματα απομάκρυνσης. Με το ρυθμό που εκείνο νιώθει σωστό. Τόσο όσο εμπιστεύεται. Τόσο όσο θέλει. Κι ο μοναδικός άνθρωπος που ρόλος του είναι αυτό, όχι απλώς να το σεβαστεί, αλλά και να το περιφρουρήσει, είναι η μάνα. Η μάνα που σηκώνεται νύχτα, η μάνα που δε μπορεί να στρώσει ακόμη το σώμα της, τη διατροφή της, τη δουλειά της, την κοινωνική της ζωή επειδή θηλάζει. Κόβει από τον εαυτό της γιατί νιώθει πως δίνει κάτι ευεργετικό για το παιδί της. Όχι μόνο για τη σωματική, αλλά τη συνολικότερή υγεία του. Οι μάνες, λοιπόν, που έχουν βαρεθεί να αισθάνονται άσχημα για κάτι αυτονόητο, χαίρονται και αισθάνονται δικαιωμένες που ο θηλασμός για τα δίχρονα έγινε νόμος, σε κάποιο μέρος του κόσμου. Κι έχουν απόλυτο δίκιο να πανυγηρίζουν.

Οι άλλες είναι οι φεμινίστριες, μάνες και μη. Είναι δηλαδή οι γυναίκες που πιστεύουν πως το να είσαι γυναίκα αξίζει όσο και το να είσαι άντρας και κακώς αμοίβεται λιγότερο. Είναι αυτές που θα σου πουν ότι η νοικοκυρά είναι εργαζόμενη κανονικότατα και θα έπρεπε να παίρνει μισθό και σύνταξη για το έργο που προσφέρει στην ελληνική οικογένεια. Είναι αυτές που έκαναν τη λέξη «περίοδος» να ακούγεται φυσιολογικά και να μη φέρνει κύματα κόκκινης ντροπής στα μάγουλα. Είναι εκείνες που πολεμούν για να μπορεί η κάθε γυναίκα να κάνει εκείνη ό,τι κρίνει σωστό. Με το σώμα της. Ή στο σώμα της. Κι έτσι η γυναίκα να αντιμετωπιστεί σαν άνθρωπος, κι όχι σα ζώο που την τύχη του ορίζει ο αφέντης. Κι εκείνες έχουν βαρεθεί. Να τις απαξιώνουν, να τις παραμερίζουν, να τις υποτιμούν με κριτήριο τι κρύβεις ανάμεσα στα πόδια σου κι όχι τι κουβαλάς στο μυαλό σου.

Τώρα, το ότι αυτές οι δύο κατηγορίες γυναικών είναι σε μόνιμο εμφύλιο, ας το παίξουμε χαζοί – κι όχι «ξανθιές»- κι ας το πούμε παράδοξο.

baby breastfeeding momfatale.gr

Ο νόμος στα Εμιράτα λέει πως ο άντρα σου θα έχει το δικαίωμα να σε σύρει στα δικαστήρια αν δε θηλάσεις δύο χρόνια.

Και ρωτάω, όλες εσάς που θηλάσατε: Ολωνών τα παιδιά χρειάστηκαν αυτή τη φροντίδα για δύο χρόνια;

Αν πείτε ναι, να ξέρετε θα πάω να φουντάρω.

Γιατί όταν έκλαιγα πόσες μέρες από το σοκ που η μόλις έξι μηνών Δάφνη δ ε ν  το συζητούσε ξαφνικά να θηλάσει, όλοι μου είπαν κοίτα το παιδί όχι τα νούμερα. Κι ο εαυτός μου ο ίδιος ακόμη.  Και το παιδί μου, αυτό μου είπε. Και δε με ξαναδέχτηκε, ούτε με αναζήτησε ως τροφό κι, ωστόσο αναπτύσσεται κουτουλώντας στο ταβάνι από τις καμπύλες ανάπτυξης.

Έχω κι άλλα παραδείγματα. Κι εσείς έχετε. Όπως έχω και παραδείγματα μεγαλύτερων παιδιών, 3 και βάλε, που ακόμη το χρειάζονται.

ΑΥΤΟ ΣΑΣ ΛΕΩ!

Θα έπρεπε η όποια νομοθεσία να λέει στη γυναίκα: «Κορίτσι μου, πάρε άδεια, πάρε επιδόματα, πάρε επιμόρφωση, πάρε και βοήθεια στο σπίτι, γιατί κάνεις ό,τι σημαντικότερο υπάρχει στον κόσμο μας : έναν καινούριο άνθρωπο. Πάρε ό,τι θέλεις, εγώ θα είμαι στο πλευρό σου».

Έτσι θα έπρεπε. Όχι να φέρεται σε εσένα και το παιδί σα γουρούνια στο σακί του άντρα κι άντε ΟΥΡΤ_ΟΥΡΤ_ΟΥΡΤ όλα τα μωρά κι οι μαμάδες δύο χρόνια.

Αυτό είναι το πρόβλημα με το Νόμο στα Εμιράτα.

Εσύ σου λέει είσαι σαν αγελάδα. Έχεις το βυζί και το γάλα. Εγώ όμως θα ελέγξω την παραγωγή και τη διάθεση κι έτσι, παίρνει από τη γυναίκα τη δυνατότητα εκείνη να έχει τον τελικό λόγο για το παιδί της, με το θρασύτατο επιχείρημα ότι το κάνει για το καλό τους.

Μ” άλλα λόγια, μας λένε «Για να είμαστε σίγουροι για το καλό των παιδιών, ας απομακρύνουμε τις μάνες από τις αποφάσεις που τα αφορούν. »

Ορίστε;

 

Απολογούμαι για τη μακρυγορία.

Καλό σας βράδυ κι ευχαριστώ που περάσατε και σήμερα.

 

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Olia

Η Όλια εργάζεται ως εκφωνήτρια και κειμενογράφος, αν και φιλόλογος αγγλικής- σύμφωνα με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά της. Είναι μαμά της απίθανης Δάφνης, τεσσάρων, και του καταπληκτικού Αλέξανδρου, δεκαέξι μηνών. Ζούσε περιχαρής στη Σαμοθράκη μέχρι τον Απρίλιο του 2014 που χρειάστηκε να φύγει. Αφού πέρασε από Αλεξανδρούπολη, Αστυπάλαια, Αθήνα, Πήλιο, Θεσσαλονίκη, ξανά Αλεξανδρούπολη, είπε να γυρίσει και να παλουκωθεί στη Θεσσαλονίκη και να δει τη ζωή να κυλάει από το σπίτι της στη Ναυαρίνου μαζί με τα δυό της παιδιά και το μαθουσάλα σκύλο της.

2 Σχόλια

  • ΜΑΡΙΑ Τ.
    Απάντηση Φεβρουαρίου 4, 2014

    ΜΑΡΙΑ Τ.

    Θέλω να σας πώ OLIA δυό-τρία πραγματάκια για όσα παραπάνω παραθέτετε:
    1. Η κάθε μητέρα δεν έχει αποκλειστικό επίκεντρο στη ζωή της το παιδί της και την ανατροφή του! Προτεραιότητα ναι αλλά η τέχνη του να βάζεις και να υπηρετείς προτεραιότητες συνεπάγεται ακριβώς τη δυνατότητα να υπηρετείς διαφορετικά πράγματα με επαρκή και τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιατί η ζωή το απαιτεί, γιατί και σε πολλές γυναίκες δεν δίνεται η πολυτέλεια να υπάρξουν μανούλες αποκλειστικής απασχόλησης και τέλος γιατί η μητρότητα είναι κομάτι σου και όχι, κατ΄ανάγκην, το όλον σου.
    2. Για το πως είναι καλύτερο να μεγαλώνει ένα παιδί έχουν διατυπωθεί πολλές θεωρίες και απόψεις. Επιστημονικές και εμπειρικές. Το αποτέλεσμα δεν έχει δικαιώσει καμιά τους σε απόλυτο βαθμό. Το αποτέλεσμα όμως κρίνεται και από το ζητούμενο: προσπαθήσαμε γαι ένα παιδί που μας αγαπά άνευ όρων, προσπαθήσαμε για ένα παιδί με αυτοσεβασμό και αυτοεκτίμηση, για ένα παιδί με αγάπη για τη γνώση, με πρωτιές, με δεξιότητες, με δύναμη και ικανότητα επιβίωσης? Ένα είναι σίγουρο, αν προσπαθήσαμε για όλα αυτά μαζί κάπου θα χάσουμε. Και οι μάνες/φονείς καλά κάνουν και προσπαθούν για όλα, αυτή είναι η επιθυμία τους για το/α παιδί/ά τους. Αρκεί να θυμούνται ότι θα κριθούν κυρίως από τη στάση και την αποδοχή του παιδιού τους όταν αυτό κατακτήσει λιγότερα από όσα οι ίδιες/οιθα ήθελαν. Όταν λοιπόν γράφετε «όσο εκείνο θέλει» «όσο εκείνο μπορεί» πρέπει να συνυπολογίσετε και το «όσο η μητέρα/γονιός καταλαβαίνει» «όσο η μητέρα./γονιός ακούει» κλπ. Και καμιά μάνα/γονιός -πλην ειδικών κατηγοριών- δεν κρίνεται από τα μειονεκτήματά της.του αλλά από τις προσπάθειές της.του. Διαφορετικά ας μιλήσουμε για τις ναζιστικές μεθόδους γονεικής καταλληλότητας και ας προχωρήσουμε σε άδεια μητέρας.γονιού.
    3.Για την προσφορά του φεμινισμού στη βελτίωση της θέσης και όχι μόνο της γυναίκας στην κοινωνία λέτε πολύ λίγα κι όχι τα σημαντικά, πιστεύω. Έτσι όμως αδικείται, γενικά μιλώντας, ένα κίνημα που έβαλε το φύλο μας σε άλλη πια θέση και κυρίως πάλαιψε να διατυπώσουν οι γυναίκες το δικό τους Λόγο,δηλαδή να επανακαοθορίσουν οι ίδιες μέσα από τα δικά τους μάτια τί είναι θηλυκότητα, τι είναι μητρότητα, τι είναι πολιτική κλπ. Τί πέτυχε μέχρι σήμερα? Ν΄αλλάξει τη συζήτηση, να βάλει τη γυναίκα ως υποκείμενο -και όχι ως αντικείμενο παρατήρησης ανδρών επιστημόνων- στη συζήτηση για όσα θέματα μας αφορούν ως κοινωνία και να αναδείξει, ως πολιτικά , ζητήματα που ως πριν λίγα χρόνια θεωρούνταν ειδικής, προσωπικής κατηγορίας /οπως πχ ο βιασμός και η ενδοοικογενειακή βία. Τί κατάφερε/αμε? να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι μακρύς ο δρόμος και θέλει κουράγιο πολύ για να τραβήξουμε το κάρο. Για μας, για τις κόρες μας, για τις εγγονές μας! Αλλά τουλάχιστον τη λύση την περιμένουμε από μας τις ίδιες κι όχι από τον καλόΠ/πατερούλη.
    4. Συμφωνώ απόλυτα ότι ο νόμος στα Εμιράτα, η προσπάθεια στην Ισπανία να τροποποιηθεί ο νόμος για τις αμβλώσεις εις βάρος του δικαιώματος των γυναικών να αποφασίζουν και άλλα παρόμοια είναι ήττες και οπισθοδρόμηση αλλά η Ιστορία προχωρά παρά τα περιοδικά πισωγυρίσματα. Ευχαριστώ -εφόσον μπείτε στον κόπο να με διαβάσετε.

    • Olia
      Απάντηση Φεβρουαρίου 4, 2014

      Olia

      Δεν είναι κόπος να σας διαβάζω, αντιθέτως χαρά.
      1. Δεκτό αλλά όχι ιδεώδες, τουλάχιστον για μένα.
      2. δυσκολεύομαι να το παρακολουθήσω το σκεπτικό. εκεί δε με τις μάνες… /φονείς;;; το χάνω τελείως. Απομονώνω το «όσο καταλαβαίνει» και το προσθέτω πάραυτα!
      3. Σε μια εποχή που ο φεμινισμός είναι σχεδόν βρισιά, λέω ήδη περισσότερα απ” ότι το μέσα αυτί μπορεί να άντεχε να ακούσει. Βασίζομαι στη νοημοσύνη των αναγνωστών, χωρίς να θέλω να εξαντλήσω τα όριά τους.
      4. Προχωράει πράγματι.
      Να είστε καλά και να συνεχίσουμε να τα λέμε.
      :)

Απάντηση