Σαν Βγεις Στον Πηγαιμό…

Πρώτη στάση Valparaiso, το Μπάλπο ή Μπαλπαραΐσο, όπως το προφέρουν εδώ. Τώρα μάλιστα.

 

valparaiso

Σε καμία περίπτωση δεν τo αποκαλείς πανέμορφo. Η γοητεία του βρίσκεται στο ότι δεν προσποιείται ανάπτυξης. Είναι ένα ειλικρινές μέρος μεγαλείων που πέρασαν και χλιδής που δε θα ξαναέρθει, με νεανικό βάιμπ, αναπνοές ωκεανού και μία ήρεμη δύναμη ζωντανής, αλλά παράλληλα χαλαρής σε ρυθμούς πόλης. Βρίσκομαι στο σπίτι του Νερούδα, κάθομαι πάνω στο “σύννεφο” του, έτσι αποκαλούσε την πολυθρόνα του δίπλα στο παράθυρο με θέα το λιμάνι, στην αγκαλιά της όπως έλεγε άκουγε την έμπνευση.

Untitled

Aκούω τον νέο αγαπημένο μου, τον Αργεντίνο Facundo Cabral και σκέφτομαι το δικό μου σύννεφο. Δε με αγκαλιάζει ακόμη, με προστατεύει και με ταξιδεύει.

Σκέφτομαι το σπίτι μου και τους φίλους μου που έχουν βρει το λιμάνι τους. “No soy de acqui, ni soy de alla”, λέει ο Facundo και δε μπορώ να συμφωνήσω περισσότερο μαζί του. Όπως λένε οι φίλες μου είμαι παντού τουρίστας. Η μια σκέψη ακολουθεί την επόμενη μέχρι που το ταξίδι παίρνει πάλι την κυρίαρχη θέση. Το ταξίδι είναι στη στιγμή λένε. Η φωτογραφία που τράβηξα, το βλέμμα του μικρού Σάμου που με κοίταγε, ο Κρίστοφ, ο Άνταμ και η Τσέτσι που κοιμόντουσαν στα πίσω καθίσματα, ο κυριούλης που δεν ξέρεις τι σκεφτόταν καθώς οδηγούσε.

microbusΌπου εστιάσεις την προσοχή σου αλλάζει το ταξίδι. Η στιγμή όμως πέρασε. Η προσωπική διαδρομή διανύθηκε. Η επιλογή έγινε. Σκέφτομαι το σύννεφο ξανά και το λεωφορείο με το οποίο ταξίδεψα σήμερα. Σε αυτή την μεριά του πλανήτη ο κόσμος μετακινείται με collectivos και microbuses. Φθηνές εκδόσεις ΚΤΕΛ παμπάλαιων λεωφορείων τα οποία όμως για πολλά χωριά σε όλη την έκταση της χώρας είναι ο μόνος τρόπος για να φθάσεις. Κάτι σαν την άγονη γραμμή στις Κυκλάδες και τον Σκοπελίτη.

Είχα την αίσθηση ότι είμαι σε καράβι, λίγο η μυρωδιά του ωκεανού και οι λακκούβες, λίγο οι σκόρπιες σκέψεις καλοκαιρινής διάθεσης, ο ένας πάνω στον άλλον. Οι σκέψεις μου δεν μπορούσαν να διαχωριστούν από του διπλανού μου. Μία σύγχυση ωραία. Γλυκιά.

Μου έφερε στο μυαλό τη γιαγιά μου να μου επαναλαμβάνει στίχους του Καβάφη «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθακή να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος…» και στα καπάκια ο καθηγητής μυθοπλασίας να μου θυμίζει το «ταξίδι του ήρωα».  

Ταξιδεύω ναι. Η ζωή είναι ένα ταξίδι μεταφορικό και μη, ναι. Ταξιδεύω για να βρω την αλήθεια, τη δική μου ναι. Αλλά δεν είμαι ήρωας εγώ. Ο Οδυσσέας ήταν.

Και μάλιστα ήταν εκλεκτός και προστατευμένος από τους Θεούς. Καμία σχέση με εμάς τους κοινούς θνητούς. Σκέφτομαι αρκετά παραδείγματα ηρωισμού, κάτι μου λέει όμως ότι δεν είναι οι πράξεις ή κάποια γνωρίσματα μεγαλείου που κάνουν τον ήρωα. Είναι η διαδρομή, η αναγωγή σε ένα συλλογικό μύθο. Όταν το ταξίδι γίνει συνειδητό, δεν χρειαζόμαστε  το έπαθλο ή την κοινωνική αναγνώριση. Χωρίς συνειδητότητα στο ταξίδι αυτό, αντιλαμβανόμαστε τα “έπαθλα” ως ανταπόδοση μόνο στους άξιους.  Καταλήγουμε να θαυμάζουμε αντί να δίνουμε έμφαση στο γεγονός ότι όλοι μας είμαστε σε ένα Ταξίδι ενός Ήρωα. Αν βρούμε το νόημα στις μικρές στιγμές, αλλάζοντας την προοπτική που έχουμε για τον κόσμο γύρω μας, καλωσορίζοντας περιπέτειες και φουρτούνες, έχοντας πλοηγό της ζωής μας τον ίδιο μας τον εαυτό, τότε, ίσως συνειδητά να ξεκινήσουμε το δικό μας επικό ταξίδι προς την δική μας Ιθάκη.

Παρακάθισα στο σπίτι του Νερούδα, η θέα όντως με ταξίδεψε. Πάω να εξερευνήσω την πόλη και τι άλλο έχει να μου πει (ή να μου πω). Διάβασα ότι το Βαλπαραΐσο είναι προστατευόμενη πόλη του 18ου αιώνα από την UNESCO. Η γενέθλια πόλη του Σαλβαντόρ Αλλιέντε, ο συγγραφικός παράδεισος του Πάμπλο Νερούδα, το μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι στον Ειρηνικό Ωκεανὀ πριν ανοίξει η διώρηγα του Παναμά.

valparaiso stairs

Περπατάω στα σοκάκια τα οποία σε πολλούς θυμίζουν το Σαν Φρανσίσκο, αργότερα θα ανέβω στα τελεφερίκ να δω ξανά τη θέα του λιμανιού. Ο κόσμος χρησιμοποιεί τα ascensores, παλιά τελεφερικ που τρίζουν και των οποίων η εκατονταετίας χρήση τους σου δίνει μια αίσθηση ασφάλειας, κάνοντας τη διαδρομή με αυτά ένα ταξίδι “down memory lane”.

Πείνασα. Δεν θα βρεις καμία αλυσίδα, παρά μόνο μπακάλικα και ταβέρνες που σερβίρουν το παραδοσιακό ῾βρώμικο῾, τη Chorrillana.

Σε αφήνω να απολαύσω το βουνό από τηγανιτές πατάτες, με καραμελωμένα κρεμμύδια, κομμάτια μπριζόλας και αυγό.

Μια αγκαλιά

—*Aspi

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Aspasia Koumli

[In Transit] Reflections. Κάποτε η γιαγιά της της διάβαζε Καβάφη για το πηγαιμό προς την Ιθάκη, για τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, για το μαγικό ταξίδι της πορείας της ζωής. Στα 30στα της γενέθλια μετράει 6 πόλεις, και τρεις ηπείρους που τη φιλοξένησαν, καθώς και τρεις καριέρες που άλλαξε. Κατοικεί πλεόν μόνιμα στο Λος Άντζελες γιατί εκεί είναι στάση ζωής η μυθοπλασία. Βλέπει στις λέξεις και στους αριθμούς χρώματα, θυμάται με μυρωδιές, ερωτεύεται με βιβλία. Ταξιδεύει για τη διαδρομή την οποία μοιράζεται για την παρέα. There was a time when her nana read to her K. Kavafi and all about the setting out on her journey; along with all the surreal obstacles, the magical happenings and givings on the way. Aspasia took it literally; in her 30th bday she counts 6 cities, 3 continents and 3 languages in her life's passage. She lives permanently in Los Angeles, California where storytelling is a lifestyle. She travels for the journey and she is sharing it for the company. When she grows up, she'd like to become a momfatale, too.

Σχολίασε πρώτος