Βαβέλ και Pisco, όπως λέμε ψυχεδελικό τριπ

Η παρουσίαση τελικά έγινε αυτήν την εβδομάδα. Το ταξίδι προς την Κονσεψιόν οχτάωρο. Με λεωφορείο για να διανύσω την ενδοχώρα. Να μυρίσω. Να καταλάβω. Τελικά ένας ατελείωτος αυτοκινητόδρομος ο οποίος ενώνει τις δύο μεγαλουπόλεις. Απογοήτευση. Οι επαρχιακοί δρόμοι που φανταζόμουν να ενώνουν τα μικρά, γραφικά χωριά της χώρας, δεν ήταν μέρος της διαδρομής αυτής. Ένιγούει.

Οι φοιτητές με αγκάλιασαν, κυριολεκτικά. Κοίτα να δεις που έπρεπε να έρθω μέχρι εδώ και να κάνω παρουσίαση στα ισπανικά, για να ξεπεράσω τo stage fright μου, και να γουστάρω κιόλας.

Πόσο πιο professional ακούγομαι στα αγγλικά (και στα ελληνικά καμιά φορά), και πόσο αφελής θα πρέπει να ακούστηκα με τα ισπανικά μου σε αυτήν την παρουσίαση.

photo 2

Δεν με ένοιαζε. Εστίασα άλλου. Στο ότι απόλαυσα να μιλάω σε δημόσιο χώρο. Στο ότι αναγκάζομαι να μάθω τη δεύτερη σε χρήση γλώσσα στον κόσμο.

Πέρναγα τόσο ωραία, που όταν ήρθε η σειρά του Κρίστοφ να μιλήσει, δεν το βούλωνα. Κατάλαβε και με άφησε να το χαρώ. Με τα μάτια συνεννοηθήκαμε. Αυτό ήταν. Έκανα ένα νέο φίλο.

Γλώσσα των ματιών. Γλώσσα του σώματος, τον νοημάτων, ισπανική γλώσσα, αγγλική γλώσσα.  Βαβέλ. Πάλι καλά δηλαδή που ο Κρίστοφ μιλάει αγγλικά. Σκέφτομαι τον ανιψιό του, τον έχει φέρει μαζί του στη Λατινική Αμερική, θα πάει αύριο πρώτη μέρα στο Χιλιάνικο σχολείο. Είναι 5 χρονών και μιλάει μόνο Ούγγρικα. Βαβέλ.

Καθημερινά η λεκτική επικοινωνία είναι ένας αγώνας. Ζω σε μία Βαβέλ. Ανάμεσα σε ξένους που δε μιλάνε τη γλώσσα και ντόπιους που δε μιλάνε καμία άλλη παρά μόνο Τσιλιάνικα, ούτε καν Ισπανικά.

Σαν να είσαι Ασιάτης να ξέρεις λίγα ελληνικά και με ανυπομονησία να πηγαίνεις στην Κύπρο και να περιμένεις να συνεννοηθείς! Αν έχεις τύχη διάβαινε…

Υπάρχει και η γλώσσα του σώματος καθώς και των νοημάτων. Αλήθεια. Δεν υπερβάλω. Δεν είναι αστείο. Θέλει φαντασία.

Ή μάλλον είναι πολύ αστείο. Φαντάσου αυτό:

Σε σοβαρό meeting lunch με τους διευθυντάδες του πανεπιστημίου που συνεργάστηκα. Είναι σίγουροι ότι εγώ μιλάω μόνο ελληνικά, όπως εκείνοι μόνο ισπανικά. Η επικοινωνία ξεκινάει με χαμόγελο, ένα φιλί στο μάγουλο (εδώ όλοι φιλιούνται, αλλά μία φορά μόνο), και μετά αρχίζει η παντομίμα!

Χέρια, πόδια, ότι έχει ο καθένας εύκαιρο. Γελάω μόνη μου και αφού το έχω αφήσει να εξελιχθεί, το γυρνάω στα ισπανικά! Με το που καταλαβαίνουν ότι κάτι σκαμπάζω, ξαφνικά και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τα ευγενικά τους πρόσωπα τα γεμάτα αμηχανία και διάθεση επικοινωνιακής γεφύρωσης σοβαρεύουν, καθώς φουσκώνουν από ικανοποίηση. Μία αγαλλίαση που μόνο η ασφάλεια της μητρικής γλώσσας μπορεί να τους δώσει, πανεπιστημιακοί είναι οι άνθρωποι εντός έδρας με παίζουν.

Σκέφτομαι τη νοηματική που μόλις πριν λίγο εφηύραν και χαίρομαι μόνη μου, μιας και η συζήτηση στη μητρική τους γλώσσα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον.

Είτε είσαι σε επαγγελματικό είτε κοινωνικό περιβάλλον, χωρίς Pisco δεν την παλεύεις. Το εθνικό τους ποτό είναι μαγικό. Δε θυμίζει κανένα άλλο. Κάτι μεταξύ ουίσκι και τεκίλας, αλλά γίνεται από σταφύλια. Σαν το δικό τους τσίπουρο αλλά το πίνουν με Κόλα, η γνωστή Piscola. Δεν το συνιστώ.

Εμείς οι ξένοι το πίνουμε σκέτο, ον δε ροκς. Και μας κοροϊδεύουν. Το αστείο μας είναι ότι πρώτον με το Pisco μιλάς καλύτερα Τσιλιάνικα, και δεύτερον τριπάρεις. Δεν την ακούς απλά, ταξιδεύεις σε ένα πλανήτη όπου όλα είναι πιο χαλαρά και χαρούμενα. Να είχα λίγο τώρα, ή έστω Pisco sour.

Προσηλώνομαι ευλαβικά στο ωραιότατο Περουβιάνικο σεβίτσε μου, όπως λέμε σούσι και βιαστικά τους χαιρετίζω…

 

Η Κονσεψιόν εννοείται ότι δε με γοήτευσε. Είκοσι χιλιόμετρα, δύο microbuses και ένα collectivo αργότερα βρέθηκα στον παράδεισο μου και δεν λέγεται Κουφονήσι, αλλά Caleta Toumbes.

photo 4

Έχει αχινούς, mariscos (θαλασσινά) του Ειρηνικού που δεν έχω ξαναδεί και ψάρια που δε μεταφράζονται.

Έχει μία ταβέρνα, ένα μικρό λιμάνι, άπειρα καΐκια και ωκεανό που μοιάζει με θάλασσα.

kaikia

Οι ψαράδες γυρνάνε για να φορτώσουν φύκια σε κάτι φορτηγά. Τεράστια, εξωπραγματικά τα φύκια τους εδώ. Τα κάνουν καλλυντικά.

photo 1

Ο ήλιος καίει, ένα ελαφρό ωκεανίσιο αεράκι δροσιστικό και μια τεράστια ταμπέλα κυβερνητική.

photo 3

Τελικά η πολιτική επικοινωνία παγκοσμίως είναι μάλλον μία. Las obras que unan los chileanos. Είναι οξύμορο που σε αυτό το μέρος το κράτος έχει το θράσος να μιλάει για έργα. Το 2010 καταστράφηκε όλο το χωριό από ένα τσουνάμι αποτέλεσμα του μεγάλου σεισμού. Η πρωθυπουργός είχε αμελήσει να ενημερώσει τον κόσμο, και χιλιάδες θάφτηκαν ή μάλλον πνίγηκαν μέσα στα σπίτια τους. Πολιτική. Παγκοσμίως τα ίδια. Ελλάδα. Κρίση.

Προτιμώ να εστιάσω αλλού. Στη χαρά που μου δημιουργεί το μέρος αυτό. Αχ καλοκαίρι! Δεν μπορώ. Βγάζω φωτο την πινακίδα.  Συνειδητοποιώ όμως ότι κάνω όλο και πιο εμφανές ότι είμαι τουρίστας.

Το σχήμα που δημιουργήθηκε ήταν το γνωστό σε όλους μας τουρίστας vs. ντόπιος.

Ο κάθε ντόπιος στον τόπο του, που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να κοροϊδέψει τον καημένο τον τουριστάκο με το iPhone 5s. Και εκείνος, εγώ στην προκειμένη με τη σειρά μου πρέπει να παίξω το δικό μου μικρό ρόλο και να αιχμαλωτίσω αυτές τις στιγμές, μη χάνοντας την ευκαιρία να μοιραστώ τη νέα γεωγραφική ανακάλυψή μου, ως σύγχρονος Κολόμβος, μέσω Instagram.

Ντρέπομαι λίγο αλλά το ξεχνάω και αυτό πολύ σύντομα. Με φωνάζει ο Κρίστοφ ότι ήρθε το ψάρι. Μπορεί να μην είναι φαγκρί αλλά για Corvina είναι εξαιρετική.

Μακάρι να ήσουν εδώ, ο ταβερνιάρης μας παραχωρεί για το βράδυ ένα δωμάτιο πάνω από την κουζίνα με θέα. Θα μιλάγαμε μέχρι αργά, θα πίναμε Pisco, και θα τριπάραμε μαζί!

Μια αγκαλιά και δύο στη Δάφνη!

—* Aspi

 

 

 

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Aspasia Koumli

[In Transit] Reflections. Κάποτε η γιαγιά της της διάβαζε Καβάφη για το πηγαιμό προς την Ιθάκη, για τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, για το μαγικό ταξίδι της πορείας της ζωής. Στα 30στα της γενέθλια μετράει 6 πόλεις, και τρεις ηπείρους που τη φιλοξένησαν, καθώς και τρεις καριέρες που άλλαξε. Κατοικεί πλεόν μόνιμα στο Λος Άντζελες γιατί εκεί είναι στάση ζωής η μυθοπλασία. Βλέπει στις λέξεις και στους αριθμούς χρώματα, θυμάται με μυρωδιές, ερωτεύεται με βιβλία. Ταξιδεύει για τη διαδρομή την οποία μοιράζεται για την παρέα. There was a time when her nana read to her K. Kavafi and all about the setting out on her journey; along with all the surreal obstacles, the magical happenings and givings on the way. Aspasia took it literally; in her 30th bday she counts 6 cities, 3 continents and 3 languages in her life's passage. She lives permanently in Los Angeles, California where storytelling is a lifestyle. She travels for the journey and she is sharing it for the company. When she grows up, she'd like to become a momfatale, too.

Σχολίασε πρώτος