Μπουένος Άιρες. Τάνγκο και Ροζ Οίκος.

Είναι η τρίτη φορά που περνάω τα σύνορα της Αργεντινής τους τελευταίους μήνες. Πρώτη με αεροπλάνο.

photo 5

photo 3

Το «καλωσόρισμα» στο Μπούενος Άιρες δεν έχει ξαναυπάρξει αντίστοιχο-σε μένα τουλάχιστον,προς το παρόν. Ίσως να μη συγκρίνεται με εξωτικούς προορισμόυς που σε περιμένουν Χαβανέζες με μαγιώ και λουλόυδια και ένα Κούμπα Λίμπρε στο χέρι, όπως μου έχουν πει για το Νησί του Πάσχα, εδώ λίγο πιο δυτικά, ξέρεις.

Ένα όμως θα σου πω, οι συνοριακοί φύλακες μόνο που δε σηκώθηκαν όλοι μαζί με δίαθεση τύπου μιούζικαλ να τραγουδήσουν και να χορέψουν σε ρυθμούς μιλόγκας (γρήγορο τανγκό).

photo 1

Τι μπορεί να πει κανείς για μια χώρα που έχει επιλέξει με κριτήρια καλλιστείων αγόρια και κορίτσια 21 χρονών στις πύλες της πρωτεύουσας της να σε υποδέχονται με πλατύ χαμόγελο και διάθεση φλερτ…

Τι μπορεί να πει κανείς για μια χώρα σε οικονομική κρίση στην οποία ο κόσμος χαμογελάει, παρόλο που κάνει την ίδια μη εποικοδομητική αυτοκριτική του Έλληνα, αλλά όμως ξεχύνετε στους δρόμους το σαββατοκύριακο για να χορέψει τανγκό, μιλόγκα, χορούς ιθαγενών ακόμη και αφρικάνικους ή τζαζ…

photo 2

Δεν παίζει ρόλο η προέλευση, μουσική να είναι, και να χορεύεται αντικριστά με στόχο πολύ σύντομα τα ιδρωμένα κορμιά να σφιχτοαγκαλιαστούν τελικά στον όποιο ρυθμό.

photo 2

Τι μπορεί να πει κανείς για τη χώρα αυτή με τη γαλάζια σημαία και το χρυσό ήλιο; Για τη χώρα που η κεντρική της διακυβέρνηση γίνεται από την Casa Rosada, ή αλλιώς Ροζ Οίκο σαν να λέμε Λευκός Οίκος – Ναι το κτίριο είναι ροζ σομόν…

Πόσο αλέγκροι τύποι, είναι σαν τους Έλληνες χωρίς τη γκρίνια! Γνωρίζω πολύ καλά τους παραλληρισμούς που γίνονται για την οικονομία της Αργεντινής με την κατάσταση στην Ελλάδα. Υποτίμηση και τα συναφή.

photo 1

Καταλαβαίνω ότι την υποτίμηση του πέσο τους δεν την διαχειρίζονται σωστά. Διάχυτη η ανασφάλεια ανάμεσα στους 16 εκατ. κατοίκους του Μπούενος Άιρες, όχι λόγω έλλειψης εργασίας αλλά λόγω κυρίως της συνεχομένης και μη ελεγχόμενης μείωσης της χρηματικής αξίας του πέσο.

photo 7

Μπαίνοντας σε ταξί κάνεις γνώριμη κουβέντα με τάριφμαν που μόνο το τσιγάρο του λείπει από το χερί και θα ξεκινήσει να κατηγορεί το κράτος, τη κυβέρνηση, θα σου μιλήσει για διαπλοκή και θα σου πει χαρακτηριστικά

«Η Αργεντινή ένα πρόβλημα έχει τους Αργεντίνους». Σου θυμίζει κάτι;

Θα σου πω και αυτό για να σε πείσω πόσο ίδιοι είμαστε. Κανείς (σχεδόν) δεν σέβεται τον τριών χρόνων νόμο απαγόρευσης του τσιγάρου σε δημόσιους χώρους.

Ναι. Αλλά. Υπάρχει ένα τεράστιο ΑΛΛΑ που μας διαχωρίζει και αυτό δεν είναι ότι η Αργεντινή παράγει σε αντίθεση με εμάς. Είναι το πόσο χαρούμενοι και παρόντες στο τώρα είναι στην πλειοψηφία τους! Δεν μασάνε μία.

Στα μπαρακια τους τύπου Κωλοκοτρώνη τροβαδούροι νέοι σαν ξεχασμένοι στο χρόνο μεταφέρουν όπως λένε τη μουσική τους κληρονομιά στις νέες γενιές. Μουσικές λίγο αριστερές στον ήχο τους, χτυπούν φλέβα συναισθήματος και ξαφνικά όλοι γίνονται ένα. Τραγουδούν ή απλά ακολουθούν το ρυθμό, χαμογελώντας στο μέλλον χωρίς βάρη από το παρελθόν.

Ρισπέκτ.

Στις υπόλοιπες περιοχές της Αργεντινής ο κόσμος είναι τελείως αλλιώς. Απομακρυσμένα, πανέμορφα μέρη σαν εκείνα που επισκέφτηκα στην Παταγονία και στη Γη του πυρός-ακόμη δεν σου τα έχω πει. Εκεί οι άνθρωποι δεν είναι Αργεντίνοι, είναι Παταγόνιοι ή Πυρηναίοι. Εκεί άλλος κόσμος. Άλλα χρώματα. Φύση. Η ζωή αλλιώς, όπως πολλοί θα υποστήριζαν ότι έτσι πρέπει να είναι. Αλλά αυτά θα στο πω μία άλλη φορά.

Στην πόλη του Μπι Έι όμως αισθάνεσαι ένα μοναδικό παλμό πόλης. Τον ζηλεύεις. Αν είναι να ζω σε πόλη ας είναι εδώ. Και όχι γιατί θυμίζει μια πολύ απλωμένη Αθήνα μας. Και σίγουρα όχι γιατί την αποκαλούν το Παρίσι της Λατινικής Αμερικής.

Τανγκό. Μουσική. Χορός. Και όχι δεν είναι το τουριστικό. Όχι.

photo 2

Βγήκα το Σάββατο το βράδυ σε ένα από τα παλαιότερα θέατρα της πόλης, όπου ζευγάρια κάθε ηλικίας πηγαίνουν για να χορέψουν τανγκό. Είτε για να θυμηθούν τα παλιά είτε για να αναθερμάνουν την τέχνη της σαγήνης  που ίσως χάσανε στο δρόμο. The art of seduction.

photo 2

Συγκινητικοί και συνάμα σου θυμίζουν πως το να είσαι παρών είναι το παν. Παρών στο τώρα, στις στιγμές που τώρα συμβαίνουν και μπορείς να επιλέξεις να τις χορέψεις, να τις αισθανθείς, να τις γεμίσεις με μουσική. Ναι. Ας έχει σάουντρακ η ταινία της ζωής μου, γιατί όχι.

Μπούενος Άιρες σε ευχαριστώ. Όχι γιατί είσαι πανέμορφη, τραγουδιάρα, ερωτική με αυτό τον όντως μπούενο άιρε (Καλοί Άνεμοι),με τις αντικερί σου

photo 1

και το παζάρι του Σαν Τέλμο,

photo 1

με τη πολύχρωμη Boca στο παλιό λιμάνι,

photo 2

πυκνοκατοικημένη, αναπτυσσόμενη, με οικονομική ανασφάλεια, αλλά γιατί πάραυτα είσαι χαμογελαστή, κοιτάς το παρών και το πιστεύεις-όλα συμβαίνουν στο εδώ και τώρα.

Σε ευχαριστώ.

—*Aspi

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Aspasia Koumli

[In Transit] Reflections. Κάποτε η γιαγιά της της διάβαζε Καβάφη για το πηγαιμό προς την Ιθάκη, για τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, για το μαγικό ταξίδι της πορείας της ζωής. Στα 30στα της γενέθλια μετράει 6 πόλεις, και τρεις ηπείρους που τη φιλοξένησαν, καθώς και τρεις καριέρες που άλλαξε. Κατοικεί πλεόν μόνιμα στο Λος Άντζελες γιατί εκεί είναι στάση ζωής η μυθοπλασία. Βλέπει στις λέξεις και στους αριθμούς χρώματα, θυμάται με μυρωδιές, ερωτεύεται με βιβλία. Ταξιδεύει για τη διαδρομή την οποία μοιράζεται για την παρέα. There was a time when her nana read to her K. Kavafi and all about the setting out on her journey; along with all the surreal obstacles, the magical happenings and givings on the way. Aspasia took it literally; in her 30th bday she counts 6 cities, 3 continents and 3 languages in her life's passage. She lives permanently in Los Angeles, California where storytelling is a lifestyle. She travels for the journey and she is sharing it for the company. When she grows up, she'd like to become a momfatale, too.

Σχολίασε πρώτος