Εγώ

Σκέφτομαι πόσο έχω μεγαλώσει χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι.Στο μέτωπό μου έχω πλέον δύο-τρεις καλές ρυτίδες,  στο κεφάλι μου πετιούνται αμέτρητες άσπρες τρίχες, ενώ μετά τα 350 κιλά που πήρα ως έγκυος, το δέρμα μου σε πολλά σημεία ξεχείλωσε και δεν επανήλθε ποτέ.

Καλά να είναι αυτό το απίστευτο πλάσμα που λέγεται Δάφνη, η αυπνία είχε να χτυπήσει τέτοια επίπεδα από τότε που ήμουν στα πρώτα έτη του πανεπιστημίου, ενώ, ασορτί μ” έναν θυρεοειδή κρόσια- και πάλι κατάλοιπο της εγκυμοσύνης- αρκεί να μην πάρω μια-δυό μέρες το σελήνιό μου για να αρχίσει το ανοσοποιητικό μου να φέρεται σα γραμμή Μαζινό.

36 χρονών έγινα πριν δύο μήνες.

36.

IMG_02461-300x300

Και ποτέ δεν ένιωθα πιο δυνατή, πιο ολόκληρη, ούτε και πιο όμορφη.

Δε βάφω τα μαλλιά μου, δεν κάνω μπότοξ, ούτε πλαστική, κυκλοφορώ μονίμως άβαφη, πάω σπάνια στο κομμωτήριο και δεν έχω κανένα κόμπλεξ για την εμφάνισή μου, χωρίς να θεωρώ ότι είναι και σπουδαία.

Σπουδαίο είναι να ξυπνάω από μια στρογγυλή φάτσα -με ολίγον πεταχτά αυτιά- που με αποκαλεί «μαμά», σπουδαίο είναι ότι καταφέρνω να ξεπερνάω τον εγωισμό μου και να παραμένω σύντροφος του ίδιου άντρα, σπουδαίο είναι ότι συνεργάζομαι με 11 γυναίκες για αυτό εδώ το σαιτ κι ότι έχω μια χούφτα φίλους – τους ίδιους- εδώ και καμιά εικοσαετία.

Θαρρώ αν ιεραρχήσεις σωστά τα σημαντικά της ζωής (σου), θα έχεις πάντα μια γοητεία που καμιά φορά οι άλλοι την μπερδεύουν και …με ομορφιά!

Με αυτή τη σκέψη σας αφήνω και σας ευχαριστώ που περάσατε και σήμερα!

Ραντεβού με περισσότερα βαθυστόχαστα- κι άλλα όχι τόσο- την επόμενη Δευτέρα!

Φιλιά.

 

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Olia

Η Όλια εργάζεται ως εκφωνήτρια και κειμενογράφος, αν και φιλόλογος αγγλικής- σύμφωνα με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά της. Είναι μαμά της απίθανης Δάφνης, τεσσάρων, και του καταπληκτικού Αλέξανδρου, δεκαέξι μηνών. Ζούσε περιχαρής στη Σαμοθράκη μέχρι τον Απρίλιο του 2014 που χρειάστηκε να φύγει. Αφού πέρασε από Αλεξανδρούπολη, Αστυπάλαια, Αθήνα, Πήλιο, Θεσσαλονίκη, ξανά Αλεξανδρούπολη, είπε να γυρίσει και να παλουκωθεί στη Θεσσαλονίκη και να δει τη ζωή να κυλάει από το σπίτι της στη Ναυαρίνου μαζί με τα δυό της παιδιά και το μαθουσάλα σκύλο της.

4 Σχόλια

  • Απάντηση Μαρτίου 17, 2014

    Άννα

    σε ζηλεύω που νιώθεις έτσι! Ενώ το να γίνω μαμά είναι χωρίς καμία αμφιβολία ό,τι καλύτερο μου συνέβη αισθάνομαι χάλια και δεν μπορώ να συμφιλιωθώ καθόλου με πολλά πράγματα που αφορούν εμένα και τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος…μάλλον κάνω κάτι λάθος…

    • Olia
      Απάντηση Μαρτίου 18, 2014

      Olia

      Νομίζω ότι δεν κάνεις τίποτα λάθος πέρα από αυτό που κάνουμε όλες: πιστεύουμε οτι η τελειότητα είναι κάτι εφικτό κι εξαντλούμαστε προσπαθώντας να την φτάσουμε. Χωρίς να το βάζω κάτω σε πράγματα που μπορώ να βελτιώσω (σώμα/ γυμναστική, υγεία/διατροφή κλπκλπ),προσπαθώ να αντιμετωπίσω τις φθορές του χρόνου σαν αντάλλαγμα για τη ζωή που έχω την τύχη να ζω και να που καμιά φορά το καταφέρνω… ;) Σιγά-σιγά, όμως, σιγά-σιγά.

  • Απάντηση Μαρτίου 18, 2014

    ΜΑΡΙΑ Τ.

    Ε, ας μην ξεχνούμε τη βοήθεια που προσφέρει -ή το αντίθετο μερικές φορές- και το ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον! Κάποια μαμά, κάποια θεία, ένας αδελφός μπορεί να είναι σημαντική πηγή στήριξης, εκτόνωσης και ανακούφισης. όχι?

    • Olia
      Απάντηση Μαρτίου 18, 2014

      Olia

      Σε σχέση με την εμφάνιση, τα στερεότυπα, τις νευρώσεις, τη διαπαιδαγώγηση ή τα μωρά/παιδιά; Ακόμη κι αν εννοείς όλα τα παραπάνω, ναι! Ας μην την ξεχνάμε, ας μην την υποτιμούμε κι ας γλυκαθούμε χουζουρεύοντας λίγο μέσα στη γενικότερα τρελή τρελή ελληνική οικογένεια! ΝΑΙ!

Απάντηση