Το Τέλος του Κόσμου. Κλείσαμε. Ευχαριστούμε. Γειά σας. [Μέρος α]

Βρήκα το χρόνο να σου γράψω για την Παταγονία. Ναι, τώρα είναι η ώρα. Και μάλιστα για κάποιο λόγο θέλω να σου τα πω στα Αγγλικά.

Το έχω και στα ελληνικά. Πάμε, αλλά ξέχνα για μια στιγμή τι σημαίνει για σένα, αυτό που έχεις μάθει για την Παταγονία. Εκεί που πάντα ήθελες να ταξιδέψεις. Πάμε μαζί.

South Patagonia Welcome

Είναι δέκα το βράδυ, κατακαλόκαιρο, τέλη Ιανουαρίου και το φως είναι κόκκινο.

Δε θέλω να κοιμηθώ. Δε θέλω να τελειώσει το εδώ. Νότια Παταγονία. Χωρίς χιόνια. Απλά φύση. Παγετώνες. Βουνά. Βουνοκορφές. Το Τόρες Ντελ Πάινε. Ο παγετώνας Περίτο Μορένο. Ο παγετώνας Γκρέι. Ο μικρός παγετώνας Σεράνο. Τα ποτάμια τους. Το σημείο στο οποίο συναντιούνται. Ξέρεις, ο Γκρέυ με τον Σεράνο έχουν μια γραμμή διαχωριστική. Μια γραμμή στην οποία ξεκάθαρα βλέπεις ότι ο γκρι ποταμός μόλις που αγγίζει για πρώτη φορά τα καθαρά, γαλάζια νερά του Σεράνο. Βλέπεις τα διαφορετικά τους χρώματα για μια στιγμή. Και μετά γίνονται ένα.

Torres del Paine

Οι πιγκουίνοι. Τα φλαμίγκος. Τα λάμας-που μοιάζουν με καμήλες και λέγονται Guanacos. Η γη του πυρός. Το Τέλος του Κόσμου.

Guanacos

Ταμπέλα: Tο τέλος του κόσμου. Κλείσαμε. Ευχαριστούμε. Γεια Σας.

Μη σε μπερδεύουν όλα αυτά. Είναι τεράστιες οι αποστάσεις. Ταξίδευα πολλές μέρες. Πολλά από αυτά τα μέρη ανήκουν στη Χιλή και άλλα στην Αργεντινή. Ναι. Τα μοιράζονται, δύο έθνη που δεν πολυχωνεύονται για να το πω κομψά, όπως ο Γκρέυ με τον Σεράνο. Τα έχουν ισομερώς χωρίσει και είναι όλοι χαρούμενοι.

Glacier Serrano

Άκουσε με όμως, δεν είναι Χιλιανοί, δεν είναι Αργεντίνοι, είναι όλοι Παταγόνιοι.

-Είμαστε σου λέει όλοι ένα, άνθρωποι.

-Χμ. Όχι δεν είμαστε. Εσείς μπορείτε να είστε ότι επιθυμείτε κυρία μου. Εγώ είμαι Παταγόνιος. Ευχαριστώ.

-Γλουψ.

 

Ατελείωτη γης. Ακατοίκητη ανεκμετάλλευτη φύση, πολιτισμός μηδέν για χιλιόμετρα. Για πολλά χιλιόμετρα. Για πάρα πολλά χιλιόμετρα.

Μήπως αυτό είναι η ζωή;

Καλά σταματώ τα αμπελοφιλοσοφήματα και εισπνέω το τώρα.

Βαθιά και καθαρτικά.

Ηρεμία. Θεϊκή σιωπή. Απέραντη ελευθερία. Σεβασμός. Ο σεβασμός που τρέφουν για το σπίτι τους, το ψωμί τους, για την ίδια τη φύση. Ο σεβασμός μου προς εκείνους. Ο σεβασμός για τη ζωή. Τα ζώα.

Φύση, ζώα, άνθρωπος, ζωή, Θεός. Όλα ένα. Εδώ στο τέλος του κόσμου. Στο απέραντο τίποτα και στο υπέρτατο όλον.

Σε αυτά τα μέρη δε μπορείς παρά να σκεφτείς για όλα αυτά που μας ενώνουν και που μας χωρίζουν. Πόσο ουσιαστικά μας χωρίζουν, λες;

Ξεκινήσαμε από τη Χιλή, και το Πούερτο Νατάλες. Και στο δρόμο μας διασχίσαμε το κανάλι του Μαγγελάνου – ακούγεται σαν κάτι που μάθαμε στο σχολείο, πολύ μακρινό,ε; Ναι… για να περάσουμε στη Γη του Πυρός.

Magallanes

Πιγκουίνοι. Και άλλοι πιγκουίνοι. Αυτοκρατορικοί. Με πορτοκαλί περιλαίμιο. Ανάμεσα από ατελείωτη έρημο και ερημιά. Ναι έρημο τοπίο. Ούτε δέντρα, ούτε βουνά μέχρι να δεις τον ωκεανό πέντε ώρες μετά.

Pinguins

Όχι σαν τις Αμερικάνικες ταινίες. Όχι τέτοια έρημος. Φλατ στέπα. Και χωματόδρομος. Πολύ ασυνήθιστο τοπίο για εμάς. Τα βουνά και οι λίμνες θυμίζουν Βόρεια Ευρώπη. Αλλά ξέρεις ότι είσαι αλλού. Η εναλλαγή από την ερημιά, στο πράσινο και μετά στο μπλε φωσφοριζέ του παγετώνα έρχεται να σου θυμίσει ότι είσαι στη Λατινική Αμερική. Στο τέλος του κόσμου.

Tavern on the borders

Μετά από λίγες ώρες και μία στάση στη παραδοσιακή ταβέρνα στα ανύπαρκτα σύνορα με την Αργεντινή, φτάσαμε στην Ουσουάγια. Την πρωτεύουσα της Γης του Πυρός. Ανήκει στην Αργεντινή. Αλλά είναι το μισό. Το άλλο μισό ανήκει στους γείτονες-εχθρούς.

Ushuaia Port

Πήραμε καράβακι. Δώσε μου θάλασσα, ωκεανό, λίμνη, ποτάμι ένα μικρό μεταφορικό μέσο και δε θέλω τίποτα άλλο. Ηρεμώ. Ηρεμία πάνω στην ηρεμία. Και καμία προσμονή, για να λέμε και του λόγου του αληθές, για τα εξωτικά ζώα που προβλεπεται να δούμε. Δεν μου λένε κάτι.

Ακούω τη μουσική μου, εναλλάσοντας την κλασσική με ηλεκτρονική και τούμπαλιν. Χωράει πάντα και ένας Αττίκ. Αγναντεύω.

Ocean Ushuaia

Ένα αίσθημα δέους με καταπνίγει. Μία τεράστια ουρά κάνει να βγει από το νερό και το τέρας του Λόχνες φαντάζει κατοικίδιο. Ουρλιαχτά χαράς, φωτογραφικές, iphone πετάγονται από τσέπες, τσάντες, για να αποτυπώσουν τη στιγμή.

Το δέος μου τέτοιο που δε μπορώ να κουνηθώ. Λέω θα το εισπνεύσω και ας το ξεχάσω μετά. Ας είναι μία στιγμή που ήρθε και πέρασε. Πρέπει να είμαι εκεί.

Ναι μου έκανε τη χάρη και πέρασε δίπλα μας. Τεράστια, επιβλητική, ήρεμη δύναμη, πήρε το χρόνο της πλατσούρισε δίπλα μας, μας ξαναπέταξε την ουρά της και εξαφανίστηκε. Αυτό ήταν το δώρο της. Λίγα δευτερόλεπτα να μας υπενθυμίσει πόσο μικροί είμαστε και να μας αφήσει πίσω της.

Τι να μου πει μετά η λεπτεπίλεπτη φιγούρα του κορμοράνου, οι αγριοφωνάρες του θαλάσσιου ελέφαντα, η γλυκάδα του πιγκουίνου. Αυτό ήταν, την καρδιά μου την είχε κλέψει η στιγμή που πέρασε. Απλά και ξαφνικά. Η στιγμή την οποία δε θυμάμαι πια ακριβώς, παρά μόνο το πως ένιωσα.

sea lions

Pinguins

 

Σε αφήνω προσωρινά…τα υπόλοιπα νεξτ γουίκ. Χτυπάει το κινητό μου, πρέπει να γυρίσω στη δουλειά. Άλλα δε σου έχω πει ακόμη τα καλύτερα. Για τον Φρανσίσκο τον Παταγόνιο που μας ξενάγησε στο βόρειο κομμάτι της Νότιας Παταγονίας, πριν γυρίσουμε Σαντιάγκο. Κάπου στα 2000 χλμ από τη Γη του Πυρός.

Σε φιλώ με μία σκέψη. Πόσο ωραία το να αναπνέεις. Να ανοίγεις την καρδιά σου, σαν να έχει φτερά και να την αγκαλιάζεις ξανά. Κάθε εισπνοή και σκίρτημα κάθε εκπνοή και αγκαλιά.

Μια αγκαλιά

 

—*Aspi

 

 

 

 

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Aspasia Koumli

[In Transit] Reflections. Κάποτε η γιαγιά της της διάβαζε Καβάφη για το πηγαιμό προς την Ιθάκη, για τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, για το μαγικό ταξίδι της πορείας της ζωής. Στα 30στα της γενέθλια μετράει 6 πόλεις, και τρεις ηπείρους που τη φιλοξένησαν, καθώς και τρεις καριέρες που άλλαξε. Κατοικεί πλεόν μόνιμα στο Λος Άντζελες γιατί εκεί είναι στάση ζωής η μυθοπλασία. Βλέπει στις λέξεις και στους αριθμούς χρώματα, θυμάται με μυρωδιές, ερωτεύεται με βιβλία. Ταξιδεύει για τη διαδρομή την οποία μοιράζεται για την παρέα. There was a time when her nana read to her K. Kavafi and all about the setting out on her journey; along with all the surreal obstacles, the magical happenings and givings on the way. Aspasia took it literally; in her 30th bday she counts 6 cities, 3 continents and 3 languages in her life's passage. She lives permanently in Los Angeles, California where storytelling is a lifestyle. She travels for the journey and she is sharing it for the company. When she grows up, she'd like to become a momfatale, too.

8 Σχόλια

  • Maria M.
    Απάντηση Μαρτίου 26, 2014

    Maria M.

    Τέλειο

    • by_aspi
      Απάντηση Μαρτίου 26, 2014

      by_aspi

      :) ευχαριστούμε που ταξίδεψες μαζί μας

  • Απάντηση Μαρτίου 26, 2014

    Dimitra T.

    San na imoun ekei mazi sou…! Euxaristo Aspi!
    Like I was right there with you…! Thank you Aspi!

  • Olia
    Απάντηση Μαρτίου 26, 2014

    Olia

    Σήμερα όλη μέρα κάνω δουλεια, μπαίνω ξαναδιαβάζω το άρθρο σου, φεύγω, συνεχίζω δουλειές, ξαναμπαίνω, ξαναδιαβάζω το άρθρο, ψώνια, ξανά το άρθρο! Όλη μέρα έτσι παει: ταξίδεψα μαζί σου, φίλη μου, μαγεύτηκαν τα μάτια μου και γέμισε η ψυχή μου! Νομίζω το σημερινό είναι το αγαπημένο μου!

  • by_aspi
    Απάντηση Μαρτίου 28, 2014

    by_aspi

    χαχα αποκλείεται να το κάνεις αυτό; και αυτό μέρος της δίετας;; :) Σε ευχαριστώ

  • Mary Pitiakoudi
    Απάντηση Μαρτίου 29, 2014

    Mary Pitiakoudi

    το πως περιμένω κάθε βδομάδα να ταξιδέψω δε φαντάζεσαι!!!!Αφού δε κουνιέμαι από το νησί εύκολα,πετάγομαι μέσα από τις περιγραφές σου σε μέρη που πάντα ήθελα να πάω…και αφού συμμερίζομαι τη στάση ζωής που μας θέλει όλους Ένα…να “μαι κι εγώ στην παταγονία πάνω στη βάρκα να κάνω κύκλους στην ήρεμη λίμνη!
    σε φιλώ
    μαίρη

  • by_aspi
    Απάντηση Μαρτίου 31, 2014

    by_aspi

    Mary πολύ χαίρομαι που κάνουμε αυτό το ταξίδι μαζί! τα λέμε ξανά σε δύο μέρες!

Απάντηση