Το Μπλε του Πάγου, το Στρουμφακέ, ξέρεις. Παταγονία. [Μέρος β]

Είμαι στο ΛΑ, στο αγαπημένο μου Alfred Coffee & Kitchen, ναι αρκετά χιπστερ για το γούστο μας, με gluten free muffins και sugar free mint ice tea, υγιεινή ζωή μετρημένη ανάμεσα σε θερμίδες και ώρες γιόγκα.

Ακούω το Linda Morena που ανέβασε στο momfatale  η Αθανασία Ανδρώνη. Διάλεξα το τραγούδι αυτής της εβδομάδας γιατί θέλω να μεταφερθώ ξανά στην Παταγονία. Στο Μέρος β που σου υποσχέθηκα.

Ushuaia rivers

Εκεί που μας υποδέχτηκε ο Φρανσίσκο, ο Παταγόνιος και μας γύρισε σε λίμνες μαγικές, όπου τα πουλιά είναι ροζ και ο καιρός είναι τόσο ζεστός όσο τα καλοκαιρία των Εσκιμώων.

Τα έχω μπερδεμένα κάπως στο μυαλό μου. Το ταξίδι αυτό διήρκεσε 15 μέρες και ταξιδέψαμε εκατοντάδες χιλιόμετρα, δεν τα έχω μετρήσει ακόμη, σε άλλο ποστ.

Όπως σου έγραψα ήδη πήγαμε πρώτα από το Πούντα Αρένας, διασχίσαμε τον πορθμό του Μαγγελάνου, τα σύνορα με την Αργεντινή και φτάσαμε στην Ουσουάγια, εκεί με την ωραία λιμνοθάλασσα και τα εξωτικά ζώα.

Φτάσαμε στο τέλος της γης και μετά το μόνο που μας έμενε μιας και δε θα πηγαίναμε στην Ανταρκτική σε αυτό μας το ταξίδι, ήταν να πάρουμε τον ίδιο δρόμο ως επιστροφή.  Περάσαμε από τα ίδια λαγκάδια του τίποτα, με τα ίδια λάμας, με το ίδιο καράβι διασχίσαμε το πέρασμα του Μαγγελάνου, και φτάσαμε ξανά στο Πούντα Αρένας.

Είχα άρνηση όταν σχεδιάζαμε το ταξίδι, δεν ήθελα να περάσουμε από τα ίδια μέρη δύο φορές. Να σου πει την άρνησή μου η Εύη. Ήθελα να βρούμε άλλο δρόμο επιστροφής, δε μου αρέσει η επανάληψη, δεν ήμουν ποτέ υπέρ αυτής της μητέρας της πάσης μαθήσεως. Αλλαγές, νέες περιπέτειες, νέες εικόνες. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Τα φυσικά σύνορα που δημιουργούν τα βουνά και τα φιορδς δεν επιτρέπουν την κατασκευή δρόμων. Ευτυχώς. Γιατί σε αυτό το ταξίδι ήταν που κατάλαβα την γλύκα, την ουσία της εντρύφησης.

Άλλο πράγμα ρε αδερφάκι μου το να διαβάζεις το ίδιο βιβλίο δεύτερη φορά. Βλέπεις άλλα πράγματα, με άλλη ηρεμία απολαμβάνεις το τοπίο, και τις στιγμές του ταξιδιού. Παύει να σε απασχολεί το άγχος της πρώτης εικόνας, που ξέρεις ότι μπορεί να είναι και η τελευταία. Τα χρώματα, τις μυρωδιές που πρέπει λαίμαργα να ρουφήξεις, ώστε να προλάβεις να πάρεις το μέγιστο πριν τελειώσει και περάσει η στιγμή.

Τώρα το βλέπεις για δεύτερη φορά. Σχεδόν δε σε νοιάζει να το ξαναδείς και τότε είναι που πραγματικά το προσέχεις. Τώρα είναι που σου ανήκει.

Έτσι λοιπόν, έχω να σου πω ότι σε αυτό το ταξίδι ήταν που έγραψα τις πρώτες μου παραγράφους για το momfatale. Σε αυτό το ταξίδι που το έκανα για δεύτερη φορά ήταν που πήρα την απόφαση να γίνω μέρος της ομάδας μας αυτής και να μοιραστούμε τα ταξίδια μου.

Επειδή ακριβώς χαλάρωσα και μου επέτρεψα απλά να απολαύσω το ταξίδι, χωρίς άγχος χωρίς δεύτερες σκέψεις. Ήμουν απλά εκεί και οι λέξεις άρχισαν να ρέουν. Ήταν πάντα εκεί αλλά κάτι τις κρατούσε.

Με αυτές τις σκέψεις, μπήκα στο επόμενο λεωφορείο για Πουέρτο Νατάλες. Το λιμάνι στο οποίο καταλήγουν όλοι οι παγετώνες τις Χιλής. Δεν μας έφτασαν όμως και θέλαμε κι άλλους. Ξαναπεράσαμε τα σύνορα με την Αργεντινή σε άλλο τους σημείο, πιο βόρεια αυτή τη φορά. Στο ύψος του Ελ Καλαφάτε, για να δούμε τον πιο τουριστικό παγετώνα, τον Περίτο Μορένο, ο οποίος καλώς ή κακώς ήταν και ο πιο εντυπωσιακός. Τόσο κοντά σε αυτό το απέραντο μαγικό, εξωπραγματικό μπλε, το μπλε το στρουμφακέ, ένα μπλε ψυχεδελικό, ένα μπλε που σου πάει όταν το φοράς, αλλά που σε θαμπώνει κάπως στη φύση. Κι όμως δίπλα στο γαλάζιο του ουρανού και το μπλε του ποταμού, καταλαβαίνεις ότι μάλλον ήταν μέρος του σκηνικού που κάποιος οραματίστηκε για εμάς. Αξίζει να το δεις, έστω μία φορά. Έχει και αλλού παγετώνες. Να πας.

Perito Moreno 3

photo 4

 

 

Ας τα πάρω από την αρχή, στο Πουέρτο Νατάλες βλέπεις τους πιο όμορφους ορειβάτες, τις πιο γελαστές παρέες και τα πιο κουλ μπαρ της Χιλής. Γιατί μια μπύρα πάντα χρειάζεται πριν το πρώτο τρεκ για το μαγικό Τόρρες Ντελ Πάινε.

photo 3

Ενώ το όλο τοπίο σου είναι εφάμιλλο, αρκετά βορειοευρωπαϊκό όσων αφορά τα βουνά, τις λίμνες και τα ποτάμια, αυτό το βουνό είναι το κάτι άλλο. Μαύρο, αφιλόξενο στο μάτι, αλλά όπως θα σου πουν εκείνοι που τους φιλοξένησε στα καταφύγιά του, το να ανέβεις το W του Τόρρες Ντελ Πάινε είναι το όνειρο κάθε ορειβάτη. Τόρρες όπως λέμε ταύρος Πάινε όπως λέμε μπλε στην γλώσσα των Ιθαγενών της Χιλής, των Μαπούτσε. Μπλε γιατί στους πρόποδές του καταλήγουν οι μπλε παγετώνες.

Ushuaya

Εκεί μας περίμενε ο Φρανσίσκο, με το βανάκι του, τα σπασμένα του αγγλικά και τα υπέροχα γαλάζια μάτια. Ήταν ο οδηγός μας για τρεις μέρες.

photo 5

Ο Φρανσίσκο μας είπε ότι το μπλε αυτό είναι ένα illusion. Δεν είναι η ζωή μας ένα illusion after all? Είπα θα σταματήσω της φιλοσοφίες, αλλά αυτό με εντυπωσίασε. Ο πάγος ο οποίος έχει συμπιεστεί χρόνο με το χρόνο μέσα στα τελευταία κάμποσα χιλίαδες χρόνια, φαίνεται έτσι εξωπραγματικά μπλε, καθώς αντανακλούν σε αυτόν οι ακτίνες του φωτός.

Ναι είναι πραγματικό επειδή το βλέπεις, αλλά όσο πραγματικό είναι κάτι που μπορείς να δεις, δίπλα σε όλα αυτά που δε μπορείς αντιληφθείς με την όραση.

photo 3

Αυτό ήταν. Η Παταγονία μόλις μας υποδέχτηκε. Την βρήκαμε μισή στην Αργεντινή με τον υπέροχο Περίτο Μορένο, και την υπόλοιπη στη Χιλή, στο μαγικό Τόρρες Ντελ Πάινε. Ελάχιστος ύπνος, δεκάδες ώρες σε λεωφορεία, αέναη σιωπή, πολύ κρασί, καβούρι για βραδινό, αγνάντεμα, κρύο, χοστελ, νέες γνωριμίες, απλυσιά, ξεγνοιασιά.

Καλώς ήρθατε στην Παταγονία. Μπορεί να μην είναι το Τέλος του Κόσμου αλλά αν υπήρξε κάπου η αρχή της δημιουργίας θα μπορούσε να είχε γίνει εκεί. Εκεί που στην σιωπή ακούς τη φωνή του Θεού, στο φως βλέπεις το illusion της δικής σου πραγματικότητας, και στο κρασί γεύεσαι την αλήθεια σου.

Είμαι ευγνώμων για την Παταγονία, για όλα όσα μου έδειξε, για την ελευθερία του να γράφω τις σκέψεις μου, για την αγάπη που μου έδωσε για μια νέα φιλία. Φιλία ζωής. Καταρχάς με τον εαυτό μου και στη συνέχεια με εσένα (Εύη αυτό πάει και σε σένα).

Μια αγκαλιά

—* Aspi

 

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Aspasia Koumli

[In Transit] Reflections. Κάποτε η γιαγιά της της διάβαζε Καβάφη για το πηγαιμό προς την Ιθάκη, για τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, για το μαγικό ταξίδι της πορείας της ζωής. Στα 30στα της γενέθλια μετράει 6 πόλεις, και τρεις ηπείρους που τη φιλοξένησαν, καθώς και τρεις καριέρες που άλλαξε. Κατοικεί πλεόν μόνιμα στο Λος Άντζελες γιατί εκεί είναι στάση ζωής η μυθοπλασία. Βλέπει στις λέξεις και στους αριθμούς χρώματα, θυμάται με μυρωδιές, ερωτεύεται με βιβλία. Ταξιδεύει για τη διαδρομή την οποία μοιράζεται για την παρέα. There was a time when her nana read to her K. Kavafi and all about the setting out on her journey; along with all the surreal obstacles, the magical happenings and givings on the way. Aspasia took it literally; in her 30th bday she counts 6 cities, 3 continents and 3 languages in her life's passage. She lives permanently in Los Angeles, California where storytelling is a lifestyle. She travels for the journey and she is sharing it for the company. When she grows up, she'd like to become a momfatale, too.

2 Σχόλια

  • Απάντηση Απριλίου 4, 2014

    Melina

    Ποτέ δε φανταζόμουν ότι υπάρχει τόση ζωντάνια στους παγετώνες!
    Συνέχισε “Ασπι , να ταξιδεύεις και να γράφεις, να γράφεις και να ταξιδεύεις!

    • by_aspi
      Απάντηση Απριλίου 8, 2014

      by_aspi

      Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι! ναι, υπάρχει και στους παγετώνες ζωντάνια! <3 μια αγκαλιά

Απάντηση