Μου Μπήκαν Ψύλλοι.

Εσείς τώρα, φαντάζομαι, περιμένετε να σας επεξηγήσω τον τίτλο και να σας πω για ποιο λόγο μου μπήκαν ψύλλοι, τι έμαθα, ποιος και τι. Αυτό, βέβαια,  σημαίνει ότι οι 9 στους 10 που διαβάζουν αυτό το κείμενο μένουν σε κάποιους είδους ημι-αστική το λιγότερο περιοχή, αν όχι σε μια μεγάλη πόλη.

Εγώ πάλι που σας τα γράφω αυτά ζω στη Σαμοθράκη, μέσα σε έναν ελαιώνα πέντε στρέμματα όπου φυτρώνουν κάθε λογής αγριολούλουδα και χόρτα. Κι όσο ειδυλλιακό κι αν ακούγεται αυτό, είναι ταυτόχρονα το δραματικό περιβάλλον στο οποίο ο ψύλλος είναι μια εντελώς πραγματική κατάσταση και παύει να είναι μεταφορά!

Ο ψύλλος λοιπόν έχει πόδια, φτερά, πηδάει, τσιμπάει, πρήζεσαι, πονάει, ξύνεσαι, η οικογένειά σου με την οποία μοιράζεσαι το κρεβάτι σου σε κοιτάει σαν τρελή γιατί μόνο εσύ το παθαίνεις – μέχρι που έρχεται ο καλός κύριος δερματολόγος (ευδοκιμεί εκτός Σαμοθράκης όπως και το υπόλοιπο ιατρικό είδος) και σου εξηγεί ότι ο ψύλλος έχει προτίμηση στο αίμα εκείνο που έχει (ή δεν έχει;- θα σας γελάσω) ένα συγκεκριμένο ένζυμο. Τέτοιο αίμα στους τρεις μας- ευτυχώς για το παιδάκι μου με το κορμάκι του το τρυφερό- έχω την τύχη να έχω μόνο εγώ. Όπως και ψύλλους άλλωστε.

bugs_200026Ο ψύλλος όπως και οι κοριοί έχουν επανακάμψει έμαθα διότι απαγορεύτηκαν ως τοξικά κάποια φάρμακα, εντομοκτόνα και φυτοφάρμακα, που μέχρι τη δεκαετία του 1960 τους ρήμαζαν το σπίτι- όπως και το υπόλοιπο οικοσύστημα άλλωστε.

Σήμερα τόσο σε Αμερική όπως και σε Ευρώπη τα δύο βαμπιρο-ζωύφια μαστίζουν κάμποσα σπίτια και ξενοδοχεία και σε αυτά ήρθε να προστεθεί και το δικό μου.

Όσο οι ράμπο της απεντόμωσης θα ψεκάζουν το σύμπαν μας κι εγώ θα ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά και δε θα υπάρξουν αυγά που θα εκκολαφθούν κάνοντας τη ζωή μου μια αέναη κόλαση, αναλογιστείτε εσείς που φαντασιώνετε μια μαγική ζωή στη φύση πως υπάρχουν και καλά πράγματα όταν μένεις σε μια πόλη και σε ένα διαμέρισμα!

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Olia

Η Όλια εργάζεται τα πρωινά στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης για το πρόγραμμα Europe Direct, τα μεσημέρια ντύνει με τη φωνή της ηχητικές παραγωγές, τα απογεύματα γράφει κείμενα και ενίοτε διδάσκει αγγλικά και τα βράδια κάνει γιόγκα. Είναι μαμά της απίθανης Δάφνης, 6, και του καταπληκτικού Αλέξανδρου, 3, οι οποίοι δίνουν ρυθμό και κατεύθυνση στη ζωή της. Τα τρία τελευταία χρόνια, έχει ρίξει άγκυρα στη Θεσσαλονίκη, στη Ναυαρίνου, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, αναπολώντας συχνά τον κήπο της στη Σαμοθράκη.

1 Σχόλιο

Απάντηση