μ” ένα δίχρονο στην πόλη. ή αλλιώς: δύσκολα τα πράγματα.

Δε μπορώ να κοιμηθώ. Χρόνια τώρα, από την εφηβεία σίγουρα. Κι όσα χρόνια κρατάει η αυπνία κρατάει κι η απορία: ΓΙΑΤΙ (σε μένα); Μέχρι που κατάλαβα την απάντηση με τίμημα βέβαια τα κοντά σαράντα χρόνια που υπάρχω στον πλανήτη. Δεν κοιμάμαι όταν δε γράφω, μιας και γράφω για να κατανοώ τον κόσμο και μου χρειάζεται να τον κατανοώ γιατί αλλιώς δεν τον αντέχω.

Δεν αντέχω στην ιδέα ότι έχω νικηθεί από ένα κοπάδι ψύλλων που με έχουν διώξει από το σπίτι μου στη Σαμοθράκη και θα πρέπει να καταφύγω στη χειρότερη λύση για να πεθάνουν επιτέλους και να μπορέσω να γυρίσω κάποια στιγμή-

wooden toddler toy

δεν αντέχω το κοντραστ με τη ζωή στη Θεσσαλονίκη όπου ζω αυτές τις μέρες. Μοιάζει οι άνθρωποι να έχουν βυθιστεί σε μια κατάσταση γεμάτη βιασύνη, καθόλου χαμόγελο, καθόλου χρόνο, βάναυση ζέστη, πολύ κινητό, πολύ μοναξιά, πολύ κίνηση, πολλά νεύρα, πολύ χρόνο στη διαδικασία και λίγο στην ουσία, χώμα και πετραδάκια στο νερό της βρύσης κι ένα κοπάδι νυχτερίδες που κατέφθανε στις δώδεκα κάθε βράδυ στον ακάλυπτο του πολύ κεντρικού σπιτιού μου για να σπάσει τις ελπίδες για όποια αναγέννηση ένας ήρεμος ύπνος υπόσχεται.

wooden door black cocker

Δεν αντέχω και τόση εξωτερική δυσκολία με τη μικρή. Πώς τα καταφέρνετε, γύναικες των πόλεων;! Στη Σαμοθράκη ήταν τόσο απλό! ‘Άνοιγα την πόρτα του εκατοντάχρονου σπιτιού μου το οποίο χλεύασε το σεισμό και η Δάφνη ξεχυνόταν να παίξει μέσα στους βασιλικούς και τις άγριες μολόχες, γινόταν χάλια από χώμα που το άρωμά του θυμίζει φρούτα και βότανα μαζί και ξέπλενε το χάλι της με νερό του ποταμού, ενώ τα δέντρα της παρέχουν ό,τι φρούτο λαχταράει εκείνη κι η εποχή. (Ναι, είναι ο παράδεισος αλλά ο παράδεισος έχει ψύλλους για την ώρα, ενώ του λείπει τουλάχιστον ένας παιδίατρος κι άλλες χαρές του πολιτισμού, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση).

aloe flower

Πόσο δύσκολο όλα γύρω σου να είναι βρόμικα κι απαγορευμένα για το παιδί- μικρές οάσεις οι δύο παιδικές χαρές που βρήκα στο κέντρο, αν κι εκεί για να κάνει το παιδί κούνια χρειαζόσουν νούμερο, σα σε τράπεζα και πάλι δεν ήσουν για να το δένεις και κόμπο. Για να μη μιλήσω για τα κάγκελα που ορθώς τοποθετούνται για να προστατεύσουν το χώρο και τα παιδιά εντός, αλλά δεν παύουν να κάνουν την παιδική χαρά να μοιάζει… φυλακή χαρά.

Και τόση επιθετικότητα! Τυχαίο; Τόσο σκούντημα, τσιρίδα, παραμέρισμα και γενικά ένταση κι αρνητική ενέργεια δεν έχει φάει η Δάφνη από άλλο παιδάκι τα δύο χρόνια που ζει και μέσα σε μια εβδομάδα τα είδε κυριολεκτικά όλα!

girl toddler red dress sandals

Υπάρχουν κι οι παιδότοποι, σου λέει. Α, εντάξει βρε τότε. Γιατί είμαι από τις μάνες που με τη μέρα να λάμπει έξω και στόχο τη σωματική εξόντωση, θέλουν το παιδί τους να χωθεί σε ένα πλαστικό κατασκεύασμα σε σημείο που δεν το βλέπω παρά μόνο από μόνιτορς, δεν το ακούω και μου το κουβαλάνε έξω οι εκάστοτε κοπέλες γιατί χτύπησε, βαρέθηκε ή έκανε κακά.

Όχι, δεν είμαι αυτή η μάνα. Αν κι εκτιμώ κι εκμεταλλεύομαι μέχρι τελικής πτώσεως τις στιγμές που η Δάφνη δε με χρειάζεται, δε θέλω ούτε να την «παρκάρω», ούτε να την ξεφορτωθώ. Θέλω να περνάει τόσο καλά που να μην τη νοιάζει αν υπάρχω και το περιβάλλον δε βοήθησε καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση, οπότε φυσικά και κατέφυγα στον κοντινό παιδότοπο, ενώ η μέρα έλαμπε και πλήρωσα κάτι σαν δέκα ευρώ, ένα κρύο τσάι, ένα μπουκαλάκι νερό, το απαίσιο φρουτοποτό που τολμά να λέγεται χυμός και το άψητο τοστ με το σιχαμένο ζαμπόν που το σκυλί μου αρνήθηκε να φάει.

Δύσκολη επίσης παράμετρος η επαιτεία. Κάποιος μονίμως κάτι σου ζητάει κι αν είσαι μπούφος σαν κι εμένα χαλιέσαι για τρία δευτερόλεπτα  κάθε φορά που συνειδητοποιείς ότι δε μπορείς να το δώσεις, αλλά παραπάνω ακόμη που μπαίνεις στη διαδικασία της εξακρίβωσης των λεγομένων του άλλου. Αυτή η θλιβερή καχυποψία, το μισόκλειστο ψυλλιασμένο μάτι με το οποίο αναγκάζεσαι να κοιτάς τα πράγματα για να μη φύγεις ξεβράκωτος, υλικά ή συναισθηματικά αποδεικνύεται σύμμαχος παντού: στην γυναίκα που ισχυρίζεται πως δεν έχει λεφτά να πάρει γάλα για το παιδί της, στο τσιγγανάκι στην παιδική χαρά που κάνει «διάλλειμα» από το μεροκάματο του χαρτομάντηλου, στους τύπους που κατουράνε απροκάλυπτα πίσω από το Μπέη Χαμάμ και αποτελούν το «καλημέρα» στη βόλτα μας και στον μπαλονά που έχει τοποθετηθεί στρατηγικά έξω από την παιδική χαρά κάνοντας το παιδί σου ζόμπι προς τέσσερα ευρώ παρακαλώ,

Το ίδιο γκρίζο, μίζερο και καταθλιπτικό πράγμα που με είχε κάνει να φύγω τρέχοντας από την Αθήνα, τότε που η λέξη κρίση συνοδευόταν από τη διευκρίνιση «πανικού» κι αφορούσε ελάχιστους ανθρώπους, το ίδιο ένιωσα και τώρα. Και δεν έχει να κάνει με τη Θεσσαλονίκη, που επιμένω – και δια της ψήφου μου- ότι βρίσκεται στα καλύτερα χέρια, όσο με την πόλη, ως περιβάλλον μεγαλώματος βρέφους.

«Εσύ είσαι που κάνεις φασαρία;», απάντησε η γριά από κάτω με ύφος απόλυτα κακορίζικο στη Δάφνη που μόλις την είχε δει και της είπε με ένα πλατύ χαμόγελο που μόνο ένα δίχρονο μπορεί να προσφέρει «γειά σας». Ζωή στην πόλη. Ζωή στοιβαγμένη.  Mοναδική όαση η γιαγιά.

toddler sees grandma in thessaloniki

Νομίζω δε θα καταφέρω σύντομα να ζήσω σε πολυκατοικία- μετά από 32 χρόνια που τη θεωρούσα δεδομένο habitat  ξαφνικά τη βλέπω μέσα μου να γίνεται ταυτόσημη με την μεγαλύτερη καταπίεση. Ένα γιγάντιο μπετονένιο σάντουιτς με γέμιση ανθρώπους, καταδικασμένο να απογοητεύσει και να συνθλίψει τους πάντες. Θόρυβος, κακή μουσική, ξένοι καβγάδες, ηλεκτρικές, χαλιά, κάποιος τηγανίζει ψάρια (το κέρατό μου!) κι η Δάφνη που σε τρία δευτερόλεπτα είχε σκαρφαλώσει τη μισή διαδρομή από το κάγκελο του μπαλκονιού μου, στον όγδοο. Εγκεφαλικό.

Πολύ ζόρι, πολύ άγχος, πολύ βάρος, πολύ γρήγορα όλα. Έχασα τρία κιλά σε δέκα μέρες. Το ακούς και λες, άντε τυχερούλα, κι αν ήσουν στη θέση μου, απλώς παρακαλούσες να πάψει να πονάει το στομάχι σου και να νιώσεις ξανά καλά.

Είμαι στην Αλεξανδρούπολη τώρα που τα γράφω αυτά, in transit, για Σαμοθράκη κι ήδη αναπνέω με ολόκληρες, βαθιές ανάσες. Νιώθω την αλλαγή να έρχεται και προσπαθώ να καταλάβω από πού και τι θα είναι, ενώ ξέρω ότι είναι ακόμη  νωρίς για να μου αποκαλυφθούν όλα αυτά.

Θα αφήσω τον έλεγχο λοιπόν για την ώρα, θα στήσω μια αιώρα στο μυαλό μου και θα χαζέψω το Δαφνάκι που παίζει απορροφημένο με τα κουβαδάκια του μέσα στο καινούριο της φουστανάκι, τον άντρα μου να καπνίζει παίζοντας με ένα φύλλο βασιλικού στα χέρια και θα απολαύσω τη ζωή, ενώ το ελληνικό καλοκαίρι θα έρθει σα μαύρισμα να αναδείξει την καλύτερή της όψη.

Άναρχα, για την ώρα, απρογραμμάτιστα αλλά κι αναγκαστικά για μένα, θα τα λέμε λίγο πιο συχνά αυτές τις μέρες.

Εσείς, ειδικά οι μαμάδες των πόλεων, δώστε καμία συμβουλή επιβίωσης! Πού πηγαίνετε; Τι δραστηριότητες κάνετε με τα παιδιά; Υπάρχει κάποιος δημόσιος χώρος που απολαμβάνουν τα παιδιά περισσότερο;

Περιμένω με χαρά τα σχόλιά σας!

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Olia

Η Όλια εργάζεται ως εκφωνήτρια και κειμενογράφος, αν και φιλόλογος αγγλικής- σύμφωνα με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά της. Είναι μαμά της απίθανης Δάφνης, τεσσάρων, και του καταπληκτικού Αλέξανδρου, δεκαέξι μηνών. Ζούσε περιχαρής στη Σαμοθράκη μέχρι τον Απρίλιο του 2014 που χρειάστηκε να φύγει. Αφού πέρασε από Αλεξανδρούπολη, Αστυπάλαια, Αθήνα, Πήλιο, Θεσσαλονίκη, ξανά Αλεξανδρούπολη, είπε να γυρίσει και να παλουκωθεί στη Θεσσαλονίκη και να δει τη ζωή να κυλάει από το σπίτι της στη Ναυαρίνου μαζί με τα δυό της παιδιά και το μαθουσάλα σκύλο της.

11 Σχόλια

  • Georgia
    Απάντηση Μαΐου 28, 2014

    Georgia

    ρε! ουφ! Αγχώθηκα!

  • Olia
    Απάντηση Μαΐου 28, 2014

    Olia

    Ε! Πρώτον δε βοηθάς- χαχαχαχΧΑΧΑΧΑ- και δεύτερον αφού μπήκα στην αιώρα στο τέλος, τι αγχώνεσαι;! ;) όλα καλά! (με τους ψύλλους και το σπίτι όχι και τόσο…)

  • Georgia
    Απάντηση Μαΐου 28, 2014

    Georgia

    Το ξέρω που δε βοηθάω -και συγγνώμη κιόλας- αλλά διαβάζοντας αναστέναξα 2-3 φορές. Χαίρομαι που επανέρχεσαι όμως, και σίγουρα που ξεσφίγγει το στομάχι. Για τους ψύλλους δεν έχω ιδέα τι πρέπει να κάνεις. Μια φίλη βρήκε ένα βάμμα λεβάντας νομίζω και πασαλείβεται.

    • Olia
      Απάντηση Μαΐου 29, 2014

      Olia

      δεν ψήνομαι καθόλου για κάτι που λέγεται βάμμα. :) :) :) για τους ψύλλους, μίνι ατομική βόμβα και πλύσιμο σιδέρωμα, στον ατμό Ο Λ Α. ναις, ε?!

  • Απάντηση Μαΐου 28, 2014

    Melina

    Η αλήθεια είναι ότι το post φιλοξενεί γέλιο και κλάμα μαζί , και δε σε παρεξηγώ καθόλου γιατί περιγράφεις τα δύο άκρα… τη ζωή στο ΚΕΝΤΡΟ της πόλης και στο ΝΗΣΙ της Σαμοθράκης. Σε όποιο πλανήτη και να τα βάλεις αυτά μαζί, το ένα θα πάει να κάτσει στη θύρα τέσσερα και το άλλο στην τρία … υπάρχουν όμως και οι επίσημοι.. και χωρίς αυτό να σημαίνει –ειδικά τώρα – ότι πρέπει να δώσεις μια περιουσία για τη καρέκλα!
    Μένω στους Άνω Νέους Επιβάτες σ ένα σπίτι 150 τετραγωνικών με γκαράζ (το λέω γιατί το parking στο κέντρο ισοδυναμεί με τζόκερ), αυλή λαχανόκηπο (ναι ανάμεσα σε τακούνι και μπουγάδα τον συντηρούμε με τον γείτονα). Τα καλοκαίρια παίρνω την Αλεξάνδρα από τον παιδικό και πάμε κατευθείαν στο Αγγελοχώρι κάθε μέρα για μπάνιο μαζί με τη μισή Περαία και όλο της το παιδομάνι , μουλιάζει και παίζει μέχρι το βράδυ.
    Η επαφή μου με τον κέντρο είναι επιλεκτική, όχι αναγκαστική κι αυτό τη καθιστά ωραία. Γιατί είναι ωραία να πηγαίνεις σε βραδιές γευσιγνωσίας κρασιού ντυμένη Σαρα τζέσικα Παρκερ ή στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ για τους Stone Roses, η στη συναυλία του Αγγελάκα να θυμηθείς τα παλιά ή μπαρότσαρκα με τις φίλες σου να συζητάς για pampers με το κρασί και το τσιγάρο στο χέρι!
    Το κέντρο δεν είναι για παιδιά σίγουρα, είναι όμως για ενήλικες κι αν έχεις λίγη εξυπνάδα , διαλλακτικότητα και προσαρμοστικότητα μπορεί και να μη χρειάζεται να θυσιάσεις πολλά για να έχεις τη θέση των επισήμων …. Αλλά και πάλι … γούστα είναι αυτά!
    Φιλιά πολλά πολλά
    Μελίνα

    • Olia
      Απάντηση Μαΐου 29, 2014

      Olia

      έχεις απόλυτο δίκιο τόσο που δεν προσθέτω λέξη!

  • Mary Pitiakoudi
    Απάντηση Μαΐου 28, 2014

    Mary Pitiakoudi

    Όλια μου,

    σε διαβάζω και επαναφέρω στη μνήμη μου τους λόγους για τους οποίους επέλεξα να φύγω από την πόλη.Η περιγραφή σου καθρεπτίζει την εμπειρία μου.Δεν έχω παιδί αλλά δε θα επέλεγα να το μεγαλώσω σε μια τσιμεντένια θλιβερή πόλη.Από την άλλη ζω εδώ στο νησί και γνωρίζω την άλλη όψη επίσης.Δύσκολα σπίτια,δύσκολη επιβίωση εργασιακά,λίγες επιλογές για τη διασκέδαση του παιδιού και την παιδεία του(λέμε τώρα)Είναι στιγμές που απλά έχω ανάγκη να βρεθώ σε ένα διαμέρισμα που τα έχει όλα,είναι ευρύχωρο και άνετο.Αντέχω μόνο λίγες μέρες όσο διαρκεί η πλήρωση της ανάγκης ανάπαυσης και μετά τρέχω πίσω στο νησάκι μου!Βέβαια δεν ξέρω αν θα κατάφερνα να σέρνω μια μικρούλα δίχρονη από δω κι από εκεί.Εδώ και μόνη μου που είμαι την έχω ανάγκη την καθημερινή «ρουτίνα».Γνωρίζω όμως πως δε θα μπορούσα να μεγαλώσω χωρίς τη φύση γύρω μου,χωρίς καθαρό νερό και ησυχία.Δεν αντέχω παρα μόνο για λίγες μέρες τον πιεστικό ρυθμό και αναστεναγμό των πόλεων.Τι να πω δεν ξέρω αν υπάρχει το «τέλειο» μέρος για να ζήσει κανείς.Εύχομαι πραγματικά να βρεις μιαν απάντηση άμεσα..μέχρι τότε μην ξεχνάς να αναπνέεις…
    σας περιμένουμε με χαρά :)
    φιλιά

    • Olia
      Απάντηση Μαΐου 29, 2014

      Olia

      το κλειδί μου είναι αυτό που γράφεις στο τέλος. δεν υπάρχει το τέλειο μέρος αλλά υπάρχει το κατάλληλο για κάθε συνθήκη. όπως χάρηκα να ζω στη Σαμοθράκη μέχρι το παιδί μου να γίνει δύο, έτσι θα χαρώ να βρεθώ σε ένα μέρος όπου η ανθρώπινη παρουσία και πολιτισμός να πλέκουν πιο πυκνό ιστό αλλά όχι τόσο όσο στη Θεσνικη ας πούμε. ΜΕγαλώνοντας κι αυτό θα αλλάξει. βριζ ιν εντ αουτττ ινν εντ αουτ…

  • Απάντηση Μαΐου 28, 2014

    Ismini

    Όλα μου, δεν έχω παιδιά αλλά σκέφτομαι το εξής: Δεν είναι πολύ σημαντικές οι ευκαιρίες που προσφέρει η πόλη σε ένα παιδί από άποψη παιδείας; Μπορεί όχι όταν είναι δύο χρονών αλλά σε πέντε χρόνια πιστεύω θα αρχίσει να γίνεται σημαντικό…

    Και αυτό το λέω εγώ που μεγάλωσα σε σπίτι με κήπο στην πόλη και ήμουν και 3 μήνες τον χρόνο σε χωριό και ξέρω τι σημαίνει (τα καλά και τα κακά)

    • Olia
      Απάντηση Μαΐου 29, 2014

      Olia

      Όχι απλώς σημαντικές οι ευκαιρίες που προσφέρει η πόλη αλλά εντελώς απαραίτητες από κάθε άποψη! Και όταν είναι μισό και δύο και πέντε. Βλέποντας το δικό μου παιδί και μόνο ωστόσο, καταλήγω ότι σε αυτή την ηλικία που οι σωματικές αναζητήσεις είναι πιο έντονες από τις πνευματικές (θέατρο, σινεμά, κλπκλπ)μια μικρότερη πόλη κάνει τη ζωή με το μωρό πιο ανθρώπινη για όλους. Όσο το παιδί μεγαλώνει η μεγαλύτερη έκθεση στην πληθώρα ερεθισμάτων που συνεπάγεται η πόλη μου φαίνεται ό,τι πιο ενδεδειγμένο. btw εγώ μεγάλωσα σε σπίτι στη Ναβαρίνου κι είμασταν πάντα κολλημένες φαν της πόλης κι ακόμη, ως μονάδα, την προτιμώ. Τα παιδιά όμως καμιά φορά σου αλλάζουν εκείνα που θεωρούσες δεδομένα. Θα δεις! ;)

  • Απάντηση Ιουνίου 6, 2014

    μαιρη

    Χα! Ταξιδευω σπανιοτατα με τα παιδια για την Αλεξανδρουπολη και σε ενα ταξιδι για ιατρικους λογους με τον 3χρονο μικρο μου….ειχε 6μηνες να βγει απ το νησι…περπατωντας στην λεωφορο……της πολης μου λεει εκθαμβος μαμα αγαλμα!!!!!!!και κοιταει με θαυμασμο την πρωτη βιτρινα!!!!!!! μου φανηκε τοσο ειλικρινα χαριτωμενο και απολαυστικο!!!! Η ζωη στο νησι με μικρα ειναι ξεγνοιαστη!!!!!! Οταν θα μεγαλωσουν θα συζηταμε τι θα μπορουσαμε να εχουμε κανει καλυτερο! Πρως το παρον κανουμε το καλυτερο! Λεω εγω τωρα……..

Απάντηση