Amores y Perros.

Διάβασα τις προάλλες τη στενοχώρια μιας μαμάς που την αποκάλεσε κάποιος βρομιάρα γιατί έχει σκύλο.

Εμείς έχουμε δύο στο σπίτι. 11 χρόνια με την Πόκα. 5 χρόνια με το Μάρκο.

Και δεκάδες έξω από το σπίτι, καθώς χαιδεύουμε ό,τι γαβγίζει.

Αγαπάμε τα σκυλιά και τα θεωρούμε συντρόφους και φίλους και ζούμε μαζί τους.Αν είναι εύκολα; Όχι. Δεν είναι καθόλου εύκολα. Αντιθέτως είναι φρικαλέα δύσκολα και ΔΕ ΘΑ ΣΥΝΙΣΤΟΥΣΑ σε κανένα ζευγάρι ή μόνο γονιό που μόλις απέκτησε ένα μωρό να βρεθεί και μ” ένα κουτάβι. Είναι αυτοκαταστροφικό και θα την πληρώσει πρώτα ο σκύλος και τα επόμενα χρόνια όλη η οικογένεια. Γκαραντί.

Όταν όμως τα σκυλιά τα έχεις ήδη στο σπίτι, αλλά κυρίως στην καρδιά σου, κάνεις τα αδύνατα δυνατά. Βάζεις σκούπα δύο φορές τη μέρα, τα βγάζεις βόλτα πριν κοιμηθεί το μωρό κι αφού ξυπνήσει, τα περιορίζεις στους χώρους που καθαρίζονται πιο εύκολα, τα πλένεις πιο συχνά κι άλλα τέτοια. Με λίγα λόγια τσακίζεσαι. Κι αν θέλετε την απόλυτη αλήθεια, το σπίτι σου πάλι δεν είναι τόσο καθαρό όσο των ανθρώπων που δεν έχουν σκύλο και όσο κι αν το παλεύεις λίγη τρίχα θα βρεθεί και στα φρεσκοπλυμμένα ρούχα του μωρού, αν όχι και στο φαγητό του.

Αυτή είναι η αλήθεια κι αν για κάποιον αυτό μας κάνει βρομιάρες, τότε, ξέρετε κάτι;, δεν πειράζει. Γιατί έχω ένα παιδί που στα δύο του ήδη ξέρει να πως να μην εξαγριώσει ένα ήρεμο ζώο, πως να αποφύγει ένα εξαγριωμένο και πως να παίξει και να ευχαριστηθεί τη συντροφιά όλης της ενδιάμεσης κατηγορίας. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.

Το περισσότερο είναι ότι το παιδί, βλέποντας μας καθημερινά να φροντίζουμε τα σκυλιά μας, αντιλαμβάνεται πως τα ζώα δεν είναι αντικείμενα: δένονται, δείχνουν πίστη κι αφοσίωση στην οικογένειά τους. Κι εμείς, ανταποδοτικά, δεν τα παρατάμε, ούτε τα πετάμε όταν ξαφνικά οι ανάγκες τους μας δυσκολεύουν τη ζωή.

Είμαστε σταθεροί στις φροντίδες και τις υποχρεώσεις μας και καλλιεργούμε κάθε σχέση αγάπης δίνοντάς της το χρόνο και το χώρο που χρειάζεται, στα πλαίσια που μπορούμε.

Για όλα αυτά και για μια σειρά από ιατρικά προτερήματα που συνδέονται με το άσθμα, τις αλλεργίες και τις αρρώστιες εν γένει και το πως τα σκυλιά στη ζωή ενός βρέφους βοηθούν στην ανοσοποίησή του, εξακολουθώ να νιώθω πως- αν και δε θα έπαιρνα σήμερα σκύλο- χαίρομαι που έχω ήδη δύο!

yorkshire terrier and babyΣτη φωτογραφία η Δάφνη κι ο Φώντας σ” ενα τρυφερό- για το Φώντα- ενσταντανέ.

:)

 

 

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Olia

Η Όλια εργάζεται ως εκφωνήτρια και κειμενογράφος, αν και φιλόλογος αγγλικής- σύμφωνα με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά της. Είναι μαμά της απίθανης Δάφνης, τεσσάρων, και του καταπληκτικού Αλέξανδρου, δεκαέξι μηνών. Ζούσε περιχαρής στη Σαμοθράκη μέχρι τον Απρίλιο του 2014 που χρειάστηκε να φύγει. Αφού πέρασε από Αλεξανδρούπολη, Αστυπάλαια, Αθήνα, Πήλιο, Θεσσαλονίκη, ξανά Αλεξανδρούπολη, είπε να γυρίσει και να παλουκωθεί στη Θεσσαλονίκη και να δει τη ζωή να κυλάει από το σπίτι της στη Ναυαρίνου μαζί με τα δυό της παιδιά και το μαθουσάλα σκύλο της.

2 Σχόλια

  • Georgia Dagli
    Απάντηση Ιουνίου 22, 2014

    Georgia Dagli

    Υπέρτατα σημαντικά όσα είπες περί σωματικών αλλά ψυχοκοινωνικών. Είμαι πολύ υπέρ και δε θα άλλαζα ούτε κόμμα. Νομίζω στο έχω πει ότι πιστεύω πως όσοι θέλουν να κάνουν παιδί πρώτα πρέπει να δοκιμάσουν το «κουτάβι-σκύλος» πρώτα. Anyway, μπράβο, το απόλαυσα =)

  • Απάντηση Ιουνίου 23, 2014

    Melina

    Είναι η αγαπημένη μου ατάκα στη βόλτα το απόγευμα όταν «σχεδόν πάντα » με ρωτάνε:
    – και παιδί και σκυλίίίί ; μπραααααββοοοοο;;;;;;; πως τα καταφέρνετε;;;;
    – ναι, η τετράποδη είναι η μεγάλη μου … μια χαρά τα πάμε ….ευχαριστώ !!!

    το πρώτο καιρό απορούσα με την ερώτηση, τώρα πια ανυπομονώ να δώσω την απάντηση.. βρίσκω τη φάτσα του συνομιλητή τόσο διασκεδαστική !

    xo
    Melina
    http://www.amuseinu.com

Απάντηση