Namaste | inspired and in-spirit(ed)

Έχω ένα χρόνο να γράψω στο ημερολόγιο μου. Το αγόρασα όλο πάθος λίγο πριν τα περσινά Χριστούγεννα στο Βαλπαραϊσο για να καταγράφω τα όνειρα μου.

Λίγες εγγραφές μόνο. Τα ονειρεμένα ταξίδια του ξύπνιου μου ήταν αυτά που κέρδισαν την προσοχή μου και τα διηγήθηκα μόνο στο momfatale.gr. Απολογισμός λέω λοιπόν, καιρός του είναι. Βλέπεις είναι που ολοκληρώνεται ένας κύκλος νοητός, έτσι όπως έχω εγώ το χρόνο στο μυαλό μου. Ως ένα αέναο κυκλικό πέρασμα από μήνα σε μήνα, ασφαλέστατα ορισμένο με τον μαγικό αριθμό π. Ένας χρόνος που με το τέλος του σφραγίζει τα πρώτα γενέθλια δημοσιεύσεων.

Momfatale, Όλια μου σε ευχαριστώ κυρίως για την επίμονη προτροπή σου να μοιραστώ το ταξίδι το περσινό.

Κάθε Τετάρτη μου δανείζεις μια πύλη δημιουργίας, μια γλυκιά αφορμή γραπτής αυτοεξέλιξης. Κατακτήσαμε παρέα μέρη γεωγραφικά και συναισθηματικά που ούτε μπορούσα να φανταστώ. Θυμηθήκαμε μαζί πως είναι να είσαι παιδί συντροφιά με τη σιωπή.

Λόγια ευγνωμοσύνης, αγάπης και απολογισμού μιας χρονιάς που με σημάδεψε θετικά.

Διαβάζοντας τις πρώτες εγγραφές του προσωπικού μου «ημερολογίου μοτοσυκλέτας» είναι εμφανής και διάχυτη η ανησυχία της αναζήτησης, της εξερεύνησης, της δικής μου αλήθειας μέσα από μια ταξιδιωτική πορεία προς την αυτογνωσία.

South Patagonia Welcome

Magallanes Hostel | Patagonia de Chile, 2014

Διαβάζοντας τα τώρα θα σου πω, ναι τα κατάφερα! Όχι γιατί έφτασα, αλλά γιατί ξεκίνησα, γιατί προχωράω ακόμη σε αυτήν την πορεία, γιατί παραμένω εδώ στο ίδιο ταξίδι και ας έχω φύγει από τη Νότια Αμερική. Κάθε μέρα και πιο δεκτική, ανοιχτή και σίγουρη. Θετική με μια έννοια ρεαλιστική και ουσιαστική που αποδέχεται και τα κάτω και τα πάνω χωρίς κριτική. Πρόθυμη να καλωσορίσω κάθε σκέψη που με ξεβολεύει, κάθε συναίσθημα κρυμμένο κάτω από το χαλί. Τα κατάφερα, όλο και πιο συχνά ανοίγω αυτήν την πόρτα του ασυνειδήτου για να με δω κατάματα, να με αποδεχτώ καθολικά. Δεν είναι τόσο σκοτεινά και φοβικά όσο νόμιζα, φέρνοντας τα στο φως κάθομαι μαζί τους, τα καλωσορίζω και τα ορίζω με τα μάτια μου τα τωρινά. Τόση αγάπη και συγχώρεση που κρύβουμε μέσα μας, σαν ένστικτο πρωτόγονο μου υπενθυμίζει ότι όλα θα πάνε καλά, έχουμε πάντα εμάς.

Perito Moreno from above

Perito Moreno Glacier | Argentina, 2014

Μια χρονιά που πέρασε και αριθμεί 30 ταξίδια, 82,224 μίλια με αεροπλάνο και άλλα τόσα αναρίθμητα σε αυτοκίνητα, λεωφορεία και πλοία. Μια χρονιά που με βρίσκει στο τέλος της να προσπαθώ με νύχια και με δόντια να ριζώσω. Τα απόνερα της επιτάχυνσης των ταξιδιών με κάθε αφορμή με συνεπαίρνουν, πάνε να με γοητεύσουν μακριά από την ακινησία. Η μάχη είναι κυριολεκτική και καθημερινή. Η φετινή χρονιά έχει να μου φέρει την κατάκτηση της ακινησίας, της αναγκαίας εκείνης προσήλωσης του απολογισμού.

Guanacos

Torres del Paine National Park | Patagonia de Chile, 2014

Και ένα τελευταίο ευχαριστώ. Το ξέρεις, στο είπα. Απέφευγα το τελευταίο καιρό να γράψω. Ξέχασα πόσο απλό, ανώδυνο, και ανακουφιστικό είναι.

Πέρσι έγραφα κάθε εβδομάδα, ανελλιπώς. Στην άκρη του κόσμου, χωρίς ίντερνετ τις περισσότερες φορές, με πολύ τρέξιμο, ταξίδι και δουλειά. Τότε είχα πάντα όρεξη, πάντα έμπνευση θα σου πω. Ναι είχα έμπνευση, ήμουν inspired, κυριολεκτικά in-spirited.

Πως να μην είναι κανείς σε μέρη μαγικά, με υψηλές ενέργειες, μεταφυσικές ιστορίες, καθαρά τσι. Τέτοια πνευματική εγρήγορση, πολυπραγμοσύνη και δημιουργικότητα, δίψα για ζωή, ταξίδι και μοίρασμα, να πω τι είδα, να μοιραστώ τι άκουσα, τι γεύτηκα σαν σύγχρονος Κολόμβος και εγώ (με το Instagram μου ανά χείρας).

Peru

Macchu Picchu | Peru, 2014

Είχες δίκιο όμως, το είχα ξεχάσει. Τα σημαντικά που είναι για να ειπωθούν δεν είναι εκεί, έξω από εμάς, είναι αυτά που έχουν τρυπώσει μέσα στην ίδια μας τη ζωή. Στην καθημερινή μάχη να τιμήσει κανείς τις αποφάσεις που πήρε, τις υποσχέσεις που έδωσε, τα όνειρα που σχεδίασε. Εκεί που είμαστε παρόντες, στις μικρές νίκες της πραγματικής αλήθειας του καθενός, εκεί που ακούγεται έστω και σαν κραυγή η πραγματική μας φωνή.

Δώσε μια αγκαλιά στην Δάφνη από εμένα. Εκείνη ακόμη δεν έχει ξεχάσει τίποτε από την ουσία, εκείνη τη σοφία που μόνο ένα παιδί μπορεί να κατακτήσει.

Μια τεράστια αγκαλιά

–*Aspi

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Aspasia Koumli

[In Transit] Reflections. Κάποτε η γιαγιά της της διάβαζε Καβάφη για το πηγαιμό προς την Ιθάκη, για τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, για το μαγικό ταξίδι της πορείας της ζωής. Στα 30στα της γενέθλια μετράει 6 πόλεις, και τρεις ηπείρους που τη φιλοξένησαν, καθώς και τρεις καριέρες που άλλαξε. Κατοικεί πλεόν μόνιμα στο Λος Άντζελες γιατί εκεί είναι στάση ζωής η μυθοπλασία. Βλέπει στις λέξεις και στους αριθμούς χρώματα, θυμάται με μυρωδιές, ερωτεύεται με βιβλία. Ταξιδεύει για τη διαδρομή την οποία μοιράζεται για την παρέα. There was a time when her nana read to her K. Kavafi and all about the setting out on her journey; along with all the surreal obstacles, the magical happenings and givings on the way. Aspasia took it literally; in her 30th bday she counts 6 cities, 3 continents and 3 languages in her life's passage. She lives permanently in Los Angeles, California where storytelling is a lifestyle. She travels for the journey and she is sharing it for the company. When she grows up, she'd like to become a momfatale, too.

Σχολίασε πρώτος