Mom Fatale και Δεκέμβριος

Πέρυσι τέτοιες μέρες ζούσα στην Αλεξανδρούπολη, όταν αιφνιδίως χρειάστηκε να μετακομίσω στη Θεσσαλονίκη. Από τότε η ζωή μου τρέχει τόσο γρήγορα που  μόνο μερικές εικόνες από τα όσα γίνονται μπορώ να συγκρατήσω-

η μέρα που η Δάφνη, δυόμιση χρονών, ξεκίνησε «σχολείο», η μέρα που βρήκαμε μετά από μέρες παγωμένου ψαξίματος το σπίτι στη Ναυαρίνου, οι τελευταίες μέρες που είχα μόνη τη Δάφνη και το πρωινό που γέννησα τον Αλέξανδρο, το ένα και μοναδικό μας μπάνιο του καλοκαιριού, η νύχτα που χάθηκε η Πόκα, η νύχτα που ο μπαμπάς μας ανέλαβε ένα chef post  στο Λονδίνο, το πρώτο μάθημα μπαλέτου της Δάφνης, τα πρώτα δύο δόντια του Αλέξανδρου που “σκάσαν τώρα, πριν δυό μέρες!

Και να πάλι, σχεδόν Χριστούγεννα.

Έτσι κάπως πάει ο χρόνος όταν έχεις σχέσεις αγάπης στη ζωή σου. Ανοίγεις την καρδιά σου, βάζεις κι άλλους, φτιάχνεις κι άλλους, δικούς σου, και δημιουργείται εκείνο το γλυκό χάος, η αναπάντεχη αταξία ή φασαρία ή ζημιά, στοιχεία κοινά στον έρωτα- στα παιδιά- στα ζώα και σε όσους ανοίγονται σε αυτά.

Κι αν θέλετε τη γνώμη μου, έτσι έχει και νόημα να περνάει η ζωή: γεμάτα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο άλλωστε. Δυστυχώς, το συνειδητοποιούμε όλη την ώρα με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Άρα τι είναι το μόνο που έχουμε στα σίγουρα.

Οι στιγμές μας. Ο ένας τον άλλο. Την υγεία μας. Τις αναμνήσεις μας. Το γέλιο μας, τα «περασμένα ξεχασμένα» μας,  ένα τραπέζι και ένα μπουκάλι κρασί, τα Χριστουγεννιάτικα μαζέματα, τα πρωτοχρονιάτικα ξεπορτίσματα- με πολλούς ή λίγους, καμιά φορά με κανέναν, μέσα ή έξω: από το σπίτι, από τη χώρα, από τα συνηθισμένα. You get the picture.

Παίρνεις τον χρόνο που σου δίνεται και ιεραρχείς τι θα τον κάνεις. Αν και ο δικός μου καταλαμβάνεται σχεδόν αποκλειστικά από το κεφάλαιο παιδιά, επιμένω να τρέχω και το momfatale.gr (αν και τελικά μάλλον εκείνο με τρέχει :p )- έτσι , σε πείσμα των δυσκολιών, για το room of my own όνειρο, γιατί πιστεύω στο υλικό που συνδημιουργούμε όλη η ομάδα, γιατί ποτέ τελικά δε βρίσκεις χρόνο αν δεν τον ψάξεις ή/και τον φτιάξεις .

Δεν έχω χρόνο για άλλη ονειροπόληση. Ούτε το momfatale.gr.

Κάνουμε πρεμιέρα σήμερα πρώτη  Δεκέμβριου. Φέτος, προσπαθούμε να είμαστε πιο πρακτικές από ποτέ, τιμώντας τον πολύτιμο χρόνο που μας αφιερώνετε, με μερικές δόσεις εξωτισμού και μαγείας, πολλά νέα θέματα και παλιά αγαπημένα.

Δε χρειάζεται να έχετε παιδιά για να είστε εδώ, το έχετε αποδείξει εσείς άλλωστε τρία χρόνια τώρα, μυαλά χρειάζεται και κατά προτίμηση ανοιχτά.

Και σχέσεις αγάπης. Από εκείνες που μένουν, όταν ο χρόνος φεύγει.

ολια παναγιωτοπουλου family

Χαρούμενο Δεκέμβριο κι ευτυχισμένες γιορτές.

(υγ1 αν και «αρέζομαι», που λένε και στην αγαπημένη μου Αλεξανδρούπολη να βάζω μπόλντ, επέλεξα να τονίσω μόνο μια πρόταση. Αυτήν που θα κράταγα αν έπρεπε να πετάξω όλο το άλλο.

Υγ 2 αν για κάθε μελομακάρονο που θα φάω , σχηματιζόταν ένα χαμόγελο, δέκα Ιανουαρίου θα είχαμε παγκόσμια ειρήνη- να ξέρετε- να τρώτε και να φοράτε ζακέτα ;)

 

Related Post

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Olia

Η Όλια εργάζεται ως εκφωνήτρια και κειμενογράφος, αν και φιλόλογος αγγλικής- σύμφωνα με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά της. Είναι μαμά της απίθανης Δάφνης, τεσσάρων, και του καταπληκτικού Αλέξανδρου, δεκαέξι μηνών. Ζούσε περιχαρής στη Σαμοθράκη μέχρι τον Απρίλιο του 2014 που χρειάστηκε να φύγει. Αφού πέρασε από Αλεξανδρούπολη, Αστυπάλαια, Αθήνα, Πήλιο, Θεσσαλονίκη, ξανά Αλεξανδρούπολη, είπε να γυρίσει και να παλουκωθεί στη Θεσσαλονίκη και να δει τη ζωή να κυλάει από το σπίτι της στη Ναυαρίνου μαζί με τα δυό της παιδιά και το μαθουσάλα σκύλο της.

2 Σχόλια

  • Απάντηση Δεκεμβρίου 3, 2015

    Μελίνα

    Κάθε φορά που βλέπω μια φωτογραφία πρόσφυγα μ ένα παιδί αγκαλιά πέραν του πόνου στο στομάχι σκέφτομαι ότι πριν από πέντε χρόνια κανένας τους δεν ήξερε τι επιφύλασσε η μοίρα
    Ναι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Και είναι μια πραγματικότητα με την οποία πρέπει πρώτα να συμφιλιωθείς και μετά να χαλαρώσεις . Δε μπορείς να ζεις με το φόβο, ούτε ψάρι σε γυάλα. Όταν ανεβοκατεβαίνεις σα το γαϊδούρι φορτωμένος με ψώνια, όταν τρέχεις να προλάβεις το μπαλέτο και έχεις ξεχάσει τις …πουέντ για 50η φορά..φυσικά …γυρνάς να τις πάρεις , όταν βάφεσαι και έχεις έναν να μυρλιάζει «.. αργήσαμε πάμε … μια ζωή καθυστερημένοι… καλή είσαι… άντε … για πες τι παπούτσια να βάλω? … »τότε είσαι χαλαρός, ο εγκέφαλος σε εγρήγορση και η βλεφαρίδα στραβή.
    Το βράδυ όμως όταν πέφτω για ύπνο κάνω μια επισκόπηση της χαλαρής ημέρας που ονομάζεται καθημερινότητα, υπογραμμίζω τα highlights που δε ξέρω αν θα θυμάμαι την επόμενη, και κοιμάμαι ελπίζοντας η μοίρα να μου επιφυλάσσει ένα απλό repeat.
    Στο οποίο παρεμπιπτόντως είστε κι εσείς … ! Άντε και καλές γιορτές
    Φιλιά
    Μελίνα

    • Olia
      Απάντηση Δεκεμβρίου 3, 2015

      Olia

      Εσύ έπρεπε να έχεις δική σου στήλη εδώ αλλά τέλοσπάντων! Repeat fan too ;) Καλές γιορτές κι από κοντά σύντομα <3

Απάντηση