Κική Κωφού: Η Επίδειξη Κατανόησης προς τον Εαυτό μας-Απαραίτητη Δεξιότητα στο Γονεϊκό Ρόλο μας.

Η Κική Κωφού είναι ψυχολόγος στα ΚΔΑΠ της ΚΕΔΗΘ και αγαπημένη μου συνάδελφος. Στο θέμα που ανέβασε στη σελίδα του φβ της ΚΕΔΗΘ, έθεσε ένα ζήτημα που όλοι όσοι έχουμε παιδιά θα έπρεπε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να διαβάσουμε. Εγώ το διάβασα ήδη, σειρά σας!
Σας το παραθέτω αυτούσιο:
Αναμφίβολα, πολλοί γονείς σήμερα υφίστανται μεγάλη πίεση καθώς νιώθουν έντονα την ανάγκη να παράσχουν τα πάντα στα παιδιά τους- από την καλύτερη διατροφική επιλογή μέχρι την υψηλότερη διανοητική πρόκληση- ενώ παλεύουν ταυτόχρονου με ζητήματα, όπως η θέσπιση κανόνων και τα όρια αυτονομίας, η ποσότητα και το είδος του ποιοτικού χρόνου που θα περάσουν μαζί με τα παιδιά, καθώς και το ποια είναι τα επιτρεπτά όρια στη χρήση της οθόνης. Απόρροια των παραπάνω προκλήσεων αποτελεί το γεγονός πως συχνά αισθάνονται ότι δεν είναι «επιτυχημένοι γονείς» και ρίχνονται στο φαύλο κύκλο της αυτομομφής-αυτοκριτικής, ακόμη και στην περίπτωση που έχουν επίγνωση ότι τα στάνταρντς των καιρών είναι συχνά μη ρεαλιστικά, οι πόροι και τα διαθέσιμα μέσα ανεπαρκή και η γονεϊκότητα δεν είναι ταυτόσημη το να είσαι κάθε μέρα ευτυχισμένος. Πραγματικά είναι δύσκολο για πολλούς από εμάς να μην είναι επικριτικοί με τον εαυτό τους και να του δείχνουν κατανόηση, όπως πολύ πιθανόν θα κάναμε με κάποιον άλλο. Ωστόσο, η επίδειξη κατανόησης και συμπόνιας προς τον εαυτό μας είναι ζωτικής σημασίας και δεν διαφέρει πολύ από αυτή που θα δείχναμε σε άλλους.
👉Το πρώτο βήμα και για τις δύο περιπτώσεις είναι να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε τη δύσκολη συνθήκη, ότι δηλαδή κάποιος άλλος ή εμείς οι ίδιοι περνάμε δύσκολα ή υποφέρουμε στην παρούσα φάση.
👉Το δεύτερο βήμα είναι να ανταποκριθούμε συναισθηματικά στις δυσκολίες της στιγμής, να αφεθούμε δηλαδή να νιώσουμε αισθήματα ζεστασιάς, φροντίδας κι επιθυμίας να βοηθήσουμε το πρόσωπο που υποφέρει (τον άλλο ή εμάς τους ίδιους).
👉Το τρίτο είναι να αντισταθούμε στην επιθυμία για επίκριση και να επιδείξουμε ευγένεια και κατανόηση στα λάθη ή τη θεωρούμενη αποτυχία τους (μας).
Κάνοντας τα παραπάνω αποδεχόμαστε ουσιαστικά, ότι η έλλειψη τελειότητας, τα λάθη και οι αποτυχίες καθώς και τα δυσάρεστα συναισθήματα που τα ακολουθούν είναι κοινές ανθρώπινες εμπειρίες και ισχύουν για όλους. Η επίδειξη κατανόησης προς τον εαυτό μας, λοιπόν, περιλαμβάνει, το να δράσουμε με τρόπο που να μην αδιαφορεί για τα δυσάρεστα συναισθήματα που νιώθουμε όταν θεωρούμε πως έχουμε κάνει κάποιο λάθος, αλλά αντίθετα με τρόπο που περιλαμβάνει την αποδοχή και την επικύρωσή τους και στη συνέχεια την επίδειξη αυτοφροντίδας και επιθυμίας για επανορθωτικές κινήσεις.

εδώ σε μια φάση γονεϊκής επάρκειας :)

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΦΑΝΟΥΝ ΧΡΗΣΙΜΕΣ:
-αναγνωρίζουμε και αποδεχόμαστε τη συνθήκη πως η γονικότητα είναι γεμάτη δυσκολίες και συχνά τη συνοδεύουν συναισθήματα ανησυχίας, δυσαρέσκειας, αυτομομφής, ενοχών (φυσιολογικά και κοινή εμπειρία για πολλούς γονείς).
-συζητάμε με άλλους με ειλικρινή τρόπο για τα καθημερινά ζητήματα που μας απασχολούν στο γονικό ρόλο, γεγονός που θα βοηθήσει να επικυρώσουμε πως δεν είμαστε οι μόνοι που τα αντιμετωπίζουμε (εξουθένωση, απώλεια ελέγχου, αυτομομφή κλπ).
-μετατρέπουμε την «εσωτερική μας φωνή», τον εσωτερικό μας μονόλογο, από αυστηρό κριτή σε υποστηρικτικό σύμμαχο, χρησιμοποιώντας φράσεις που θα μας έλεγε ένας καλός φίλος για να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε περισσότερο αποδοτικές συμπεριφορές στο ρόλο ως γονείς (π.χ. αν επικρίνουμε συχνά τον εαυτό μας επειδή χάνει την ψυχραιμία του και ουρλιάζει στο παιδί του, η εσωτερική μας φωνή θα μας έλεγε πως το να είσαι γονιός είναι δύσκολο, θα συγκεκριμενοποιούσε τις απαιτήσεις και δύσκολες της εξουθενωτικής καθημερινότητας που βιώνουμε την παρούσα στιγμή, θα συμφωνούσε (χωρίς να μας κατακρίνει) πως ο τρόπος που χρησιμοποιήσαμε (φωνές) δεν είναι αποδεκτός και αποδοτικός, θα μας παρότρυνε να σκεφτούμε και να εφαρμόσουμε περισσότερο αποτελεσματικούς τρόπους και να απολογηθούμε στο παιδί μας για την επιλογή του μη αποδεκτού τρόπου που χρησιμοποιήσαμε.
– φροντίζουμε να εξασφαλίσουμε λίγο χρόνο και για τον εαυτό μας καθώς το να είσαι επαρκής γονιός όντας σωματικά και συναισθηματικά εξαντλημένος είναι ανέφικτο.
-το να είσαι τέλειος γονιός εκτός από ανέφικτο είναι κάτι που θα στερούσε το παιδί από σημαντικές βασικές δεξιότητες, όπως τη δόμηση ανθεκτικότητας, την ανακάλυψη δημιουργικών τρόπων επίλυσης των προβλημάτων του, τρόπους αυτορρύθμισης κλπ.
Αντίθετα το κλειδί είναι να είσαι ΕΠΑΡΚΗΣ ΩΣ ΓΟΝΙΟΣ (a “good enough” parent — σύμφωνα με τον Winnicott). Αυτό σημαίνει πως οφείλεις να εκπληρώνεις τις βασικές ανάγκες του παιδιού σου για αγάπη, φροντίδα, ζεστασιά, προσοχή και επικύρωση, αλλά πιθανόν δεν μπορείς να εκπληρώσεις άλλες μικρότερες καθημερινές του απαιτήσεις του λόγω άλλων υποχρεώσεων ή παραγόντων. Άλλωστε οι μικροαπαγοητεύσεις ωφελούν, στο βαθμό που καθιστούν κάποιον ικανό να αντέχει τη δυσφορία της καθημερινότητας και να παραμένει δυνατός.
Το να αρχίσεις να επιδεικνύεις κατανόηση στον εαυτό σου, δυστυχώς δεν είναι κάτι που έρχεται φυσικά αλλά αντίθετα χρειάζεται -όπως και τα περισσότερα πράγματα άλλωστε- εξάσκηση και συχνή εφαρμογή.
Δείτε περισσότερα στα βίντεο που ακολουθούν:
Why Good Enough Parenting Is Great Parenting: https://www.youtube.com/watch?v=9CjAKrqWInY
Self-Compassion for Parents: https://www.youtube.com/watch?v=31j7GVv7ZVI
Parenting with LOVE: Self-Compassion: https://www.youtube.com/watch?v=LXVmlPyUWik
βασισμένο στα άρθρα “Self-compassion”, Dr Kristin Neff και “Self-Compassion: A Powerful Parenting Tool to Work On Today”, Margarita Tartakovsky,
Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

Olia

Η Όλια ειναι PR specialist και εργαζεται ως Project Manager στην Κοινωφελη Επιχείρηση του Δήμου Θεσσαλονίκης, ενω τα τελευταία δωδεκα χρονια "ντύνει" με τη φωνή της ηχητικές παραγωγές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Είναι μαμά της απίθανης Δάφνης, 9, και του καταπληκτικού Αλέξανδρου, 6, οι οποίοι δίνουν ρυθμό και κατεύθυνση στη ζωή της. Διαβαζει ασταμάτητα, λατρεύει τη ζωγραφική, μετακινείται με ποδήλατο, καπνίζει και αν ηταν πλούσια θα ειχε μεγαλύτερη δισκοθήκη. Τα εξι τελευταία χρόνια, έχει ρίξει άγκυρα στη Θεσσαλονίκη, στη Ναυαρίνου, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, αναπολώντας συχνά τον κήπο της στη Σαμοθράκη.

Σχολίασε πρώτος